NEVZAT KÖSEOĞLU etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
NEVZAT KÖSEOĞLU etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

14 Ekim 2013 Pazartesi

İnanmış bir adam, milliyetçi bir düşünür - Vedat BİLGİN

Vedat BİLGİN
vbilgin@bugun.com.tr

 


13 Ekim 2013 Pazar

Benim kuşağımın "ağabeyleri" içinde Nevzat Kösoğlu'nun ayrı bir yeri vardır.

Her zaman yolunda dimdik ve kararlılıkla yürümüş bir inanç adamı, bir dava adamı ve Allah'tan başka hiçbir şeyden korkmadığını hayatıyla ispat etmiş bir adam.

12 Eylül mahkemesinde "Siz gayrimeşru bir yönetimin sözcülerisiniz. Sizi bir mahkeme heyeti olarak kabul etmiyorum.

Bir askeri cuntanın hukuksuzluğunu temsil ediyorsunuz" diyecek kadar yürekli bir adam.

Nevzat Bey'in yazdıklarını ilk okuduğumda üniversite öğrencisiydim ve siyaset, tarih felsefesi konularına yeni yeni intikal etmeye çalışan birisi olarak oldukça heyecanlanmıştım.

Devlet üzerine yazılmış, siyaset felsefesi yazılarıydı yazdıkları.

Daha sonra, Türk medeniyeti üzerine yazdığı tarih felsefesi yazıları geldi. Sonra birçok meseleyi ele aldı.

Ziya Gökalp'ten Bediüzzaman Saidi Nursi'ye, Enver Paşa'ya kadar tarihimizin ve düşünce hayatımızın köşe taşları üzerinde biyografinin çok ötesine geçen düşünce kitapları yazdı.

Dava adamı olmak

Türkiye'nin düşünce hayatında bu kitaplar, bu çalışmalar ne yankı yaptı, ne kadar hissedildi derseniz, bu soruya cevap vermek çok kolay değildir.

Çünkü Türk düşünce hayatı büyük ölçüde birbirine kapanmış, birbirine sağır ve kör kapalı kutuplardan oluşmaktadır.

Siyasi husumet, nefret ve kin, düşünce hayatını tam anlamıyla duyarsızlaştırmıştır denebilir. Bu sebeple Nevzat Ağabey'in yazdıkları Türkiye'nin aydınlar çevresinin büyük ölçüde dışında kaldı, hak ettiği ilgiyi görmedi ve tartışılmadı.

Peki Nevzat Kösoğlu, Türkiye sağında, milliyetçi, muhafazakâr, İslamcı çevrelerde yeterince fark edildi mi derseniz, bunun cevabı da maalesef hayırdır.

Zira onun yazdıkları gündelik polemiklerin, siyasi taraftarlık, partizanlık diyebileceğimiz sığ tartışma zeminlerinin ötesinde olduğu için bu çevrelerde ya fark edilmedi ya da fark edilse de "şimdi bu meselelerle uğraşmanın zamanı mı" denilip, esas meselenin siyasi polemikler olduğu kabulüyle görmezden gelinmiştir.

Türk sağında, gündelik politik tartışmalar ötesine ilgi göstermeyen tutumun dışında, düşünme meselelerine karşı yanlış, zaman zaman sağlıksız denilebilecek bazı vaziyet alışların da bu ilgisizliklerde rolü olduğu söylenmelidir.

Türk sağının milliyetçi, muhafazakâr, İslamcı gibi sıfatlarla anılan kesimlerinde, birbirlerine karşı önyargılı davranışlarını, "ötekilerine" karşı ya "düşmanca" ya bir çeşit "eziklik duygusuyla" geliştirilen, tartışmasız benimseme veya kabul etmeye dönük sağlıksız davranışların, canlı bir düşünce hayatının oluşmasının önünde ciddi bir engel olduğu söylenebilir.

Nevzat Kösoğlu olmak

Her ne sebeple olursa olsun, aydınlar çevresinde sağın sola ve kendi içindeki farklılıklarına karşı, solun sağa karşı, bu yok sayıcı, itibarsızlaştırıcı, toptan reddiyeci veya eleştirmesiz bir kabullenme tavrını gösteren tutumların, düşüncenin yeşermesini, gelişmesini engellediğini tartışmak gerekmektedir.

Nevzat Kösoğlu'nun talihsizliği böyle bir kutuplaşmanın, böyle bir verimsiz düşünce hayatının hakim olduğu, aydınların özgüvenini kaybedip, bütünüyle çökmüş "Batılılaşan paradigması" içinden kurtuluş aradıkları, siyasi tartışmalara odaklandıkları bir dönemde yaşamış olmasıdır.

Buna rağmen inanıyorum ki Nevzat Kösoğlu, ne olursa olsun Türkiye'de yaşamayı talihsizlik olarak değil, şans olarak görmüştür.

Türk doğmayı, Müslüman olarak ölmeyi dilemiş, öyle yaşamış ve öyle Hakk'a yürümüştür.

Nevzat Ağabey'in cenazesinde onun "Mahşerde Efendimiz'in yolunda buluştuğumuzda, birbirimizi türkülerimizle tanırız inşallah" sözünü hatırladım.

Mekânı cennet olsun.

13 Ekim 2013 Pazar

Nevzat Kösoğlu - Mehmed Niyazi



Nevzat Kösoğlu gibi yakından tanıdığım birinin ardından bir şeyler yazmak son derece zor. İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi’ne Nevzat İspir’den, ben de Akyazı’dan gelmiştik. İkimiz de Peyami Safa okuru idik.

Demokrat Parti darbeyle devrilmişti; üstad, bir filozof edasıyla makaleler yazıyor, bu darbenin gelecekte yeni darbelere sebep olmaması için kılı kırk yarıyordu.

O zaman öğretim üyeleri; “Sulanmış kafa, Peyami Safa” diye öğrencileri kışkırtmıştı. Peyami Safa’nın oğlu Merve, askerlik vazifesi için bulunduğu Erzincan’da vefat etti; üstad canlı bir cenaze gibiydi, ikimiz de Peyami’nin çok yaşamayacağını tahmin ettik; bir yıl sonra da Hakk’a yürüdü.

Örfi idare günleriydi, kimsenin söz hakkı yoktu, Nizamettin Nazif o karanlık sessizliği yırtarcasına; “Beni Peyami’nin mezarının başında konuşmaktan kimse men edemez!” diye bir nutuk çekti. Nevzat bana döndü; “Şükürler olsun ki bu topraklarda insanlık ölmedi.”

O sırada Milli Türk Talebe Birliği ve Milli Türk Talebe Federasyonu solcuların elindeydi. Milliyetçi talebeler buralara yaklaşamıyordu. Nevzat, aynı zamanda benim de etüt hocam olan Milli Türk Talebe Birliği’nde görevli bir arkadaşı tarafından Hukuk Fakültesi Derneği temsilcisi olarak birliğe tayin edildi.

İzmir’de yapılan kongreye Nevzat’la birlikte gittik. Talebe teşekküllerinin ne olduğunu bilmiyorduk. Her partinin kendine göre talebe işleriyle ilgili bir teşkilatı vardı; tabii bizim kimsemiz yoktu. O kongrede fırsat bulup Nevzat’ı aday yapamadık ama talebe teşekküllerinin etkinliği ve fonksiyonu zihnimizde yer etti.

Bir sonraki dönemde Bursa’da Milli Türk Talebe Birliği’nin kongresi vardı. Bu kongrede Nevzat, dönemin Bursa valisinin engelleme çabalarına rağmen kongre başkanı oldu. Salabetle idare ettiği genel kurul sonrasında Milli Türk Talebe Birliği, ardından da Milli Türk Talebe Federasyonu bizim elimize geçti.

Nevzat tam bir idealistti; o yıllarda solcular hariç, bir ya da iki yayınevi vardı. Bunlar da ağırlıklı olarak dini kitaplar neşrediyorlardı. Milli kültür hayatımızı canlandırmak ve bu konudaki boşluğu doldurmak adına Nevzat’la beraber bir yayınevi kurmaya karar verdik.

Necip Fazıl’ın “Reis Bey” adlı eserini neşrederek girdiğimiz yayın dünyasına Nevzat; farklı kapak tasarımları ve oluşturduğu reklam broşürleriyle olduğu kadar, editörlüğünü yaptığı Ötüken kitabelerinden günümüze kadar Türk edebiyatının en güzel verimlerinin derlendiği Büyük Türk Klasikleri, büyük emeklerle derlediği ve Orta Asya Türk cumhuriyetlerinde tercüme ettirerek yayınladığı Türk Edebiyatı Antolojisi gibi altından kalkılması çok zor projelerle yeni bir soluk getirmiştir. Şurası bir gerçektir ki; Nevzat’ın sabrı, azmi ve disiplinli çalışması olmasaydı, birlikte kurulmasına önayak olduğumuz Ötüken Yayınevi teşekkül etmezdi.

Tabii Nevzat kendisinden çok gelecek nesilleri düşünüyordu. O sırada Ötüken Yayınevi’nin “Söğüt” adında bir tanıtım dergisi vardı. Nevzat orada çok güzel makaleler yazıyordu; hele bir yazısı vardı ki bugün bile hafızamdadır; ortak dostumuz Zaptiye Ahmet’in ölümü üzerine kaleme aldığı “Erken Giden Mektup”. Daha sonraları bu makaleleri derleyip kitap haline getirdi. Nevzat’ın hayatı hiç kendisine ait olmadı; bir ayağı politikada diğer ayağı kültür hayatında idi. MHP’den Meclis’e girdi; enfes konuşmalar yaptı; Mamak’ta, idamla yargılandığı sıkıyönetim mahkemesinde aslanlar gibi kükredi.

Çok objektif bir adamdı; milletimize hizmet eden kim varsa hesapsız kitapsız yanında durdu. “Bediüzzaman Said Nursi”, “Şehit Enver Paşa”, “Peyami Bey”, “Galip Erdem”, “Dündar Taşer” gibi şahsiyetlerin derinlikli analizleriyle okuyucuya yeni ufuklar açan biyografiler kaleme aldı. “Türk Dünyası Tarihi ve Türk Medeniyeti Üzerine Düşünceler”, “Milli Kültür ve Kimlik”, “Türk Olmak Ya da Olmamak” gibi çok muhtevalı eserlerin de sahibi olan Nevzat Kösoğlu, Türk milliyetçiliğiyle ilgili ciddi araştırmalara imza attı.

Nevzat’la aramızdaki ilişki arkadaşlığın çok ötesindeydi. Hastalığı zuhur edince yanına gittim, geçmiş günleri beraber yâd ettik. Laftan lafa konuşurken bana dedi ki; ‘Mevlânâ, Yunus, Said Nursi Hazretleri’nin imanını tekellüm ediyorduk. Sonra baktık ki biz de imanlı olduk’. Ciddi bir rahatsızlığa düçar olduğu halde tevekkülü elden bırakmamıştı. Hayatta tanıdığım birkaç ahlaklı adamdan biriydi. Mekanın cennet olsun aziz kardeşim... 

Nevzat Kösoğlu’nu uğurlarken - Mehmet Doğan

D.Mehmet Doğan / Yeni Akit
13 Ekim 2013 Pazar 12:14
“Düşüncenin kuduz köpek gibi kovalandığı ülke...”

Cemil Meriç’in bu tanımlaması Türkiye’nin tek parti dönemine tekabül ediyor olmalıdır.

Şimdi düşünce böyle muamelelere maruz kalmıyor; düşünceden kaçmak zamanımızın baskın temayülü...

Sahih bir fikir adamımızı kaybettik... Eseriyle ve hayatıyla kararlı bir çizgide duran Nevzat Kösoğlu, Türkiye’nin fikirden kaçış döneminde önemli eserler ortaya koydu.

Bu önemle mütenasip bir kabul görmedi ne yazık ki...

Nevzat Kösoğlu’nu uğurlamak için Kocatepe’ye tırmanırken yolların kesilmesinden ve polis kontrolünden bir olağanüstülük olduğu anlaşılıyordu.

Bu ülkede bir fikir adamının cenazesi böyle bir olağanüstülüğe yol açmaz. Demek ki, cenazeye yüksek protokolden iştirak olacak.

Camiin açık alanının taşınabilir demir parmaklıklarla kesilmesi bu ihtimali kuvvetlendiriyordu. Bu sebeple, merhumun yakınlarına taziyede bulunma imkânına sahip olamadık.

Camiden çıkışta manzara daha rahatsız edici idi. Elbette emniyetin bu ahvalde tedbir alması kaçınılmaz.

Fakat bu tedbirlerin halkın hissiyatını rencide edecek raddede olmaması için de gereken yapılmalı.

Nitekim bir süre sonra cenazeye gelenler seslerini yükseltmeye, “polis dışarı!” nidaları duyulmaya başladı. Neyse ki bir süre sona polis aradan çekildi.

Meğer musallada iki cenaze varmış. Cenaze namazını kıldıran imamın bile bu ikinci ismin sağlığındaki önemini bilmediği anlaşıldı.

İmamın tanıyamadığı kişi, Erzurum’dan üç dönem milletvekili olmuş, hatta bir süre bakanlık yapmış Sabahattin Aras idi.

Başbakan’ın, Meclis Başkanı’nın, bakanların, MHP genel başkanının Adalet Partisi’nden ve Anavatan’dan seçilen ve bakanlık yapan Sabahattin Aras için oraya gelmedikleri kesindi.

Ortada ne AP ve ne de ANAP olmadığı için bu eski siyasetçinin bugünkü liderleri de yoktu ortalıkta.

Devlet Bahçeli, eski parti mensubu, milletvekili ve arkadaşı için oradaydı. Kösoğlu’nun fikirleri artık partide makes bulamıyordu.

Bu yüzden son dönem MHP yönetiminin büyük ölçüde orada olmadığı tahmin edilebilir.

Meclis Başkanı’nın, iki eski milletvekilinin cenazeleri için Kocatepe’ye gelmesi olağan karşılanmalıydı.

Ya Başbakan’ın orada bulunması nasıl açıklanabilir?

Nevzat Kösoğlu, Türkiye’de şu sıralar geri plana itilen millliyetçilik fikrinin en önemli isimlerinden biri idi.

Türkiye sentetik-etnik Atatürk milliyetçiliğinden –şimdiki tabiriyle “ulusalcılık”tan- uzaklaşıyor, gerçek köklerine dönüyor; dünya sisteminde Osmanlı’nın oturduğu yere talib oluyor.

Elbette bunun bir fikir arkaplanı olmalıdır. İlk defa Yahya Kemal’in bir fikir adamından çok bir edebiyatçı olarak kâğıda döktüğü bu toprakların tabiî, organik milliyetçiliği, kemalizmin izini sürdüğü Ziya Gökalp milliyetçiliğinin temelsizliğini ilân eder.

Nevzat Kösoğlu, erken yaşta kaybettiğimiz değerli düşünürümüz Erol Güngör gibi, Ziya Gökalp çizgisinden çıkıp Yahya Kemal, Nureddin Topçu muhtevasına yaklaşan görüşleriyle bugünün siyasetinde de dikkate alınması gereken bir isimdir.

Başbakan, Nevzat Bey’in cenazesine bu sebeple mi katıldı? Bunu sarih olarak bilmiyoruz. Fakat, okumaya vakit ayırabilirse, ilk okuyacağı isimler arasında medeniyet kavramına ağırlık veren Nevzat Bey’in olduğunu söyleyebiliriz.

Ne yazık ki, AK Parti’ye düşünce malzemesi üreten basın, Nevzat Kösoğlu’nun vefatını görmedi bile! Eğer Başbakan cenazeye katılmasa, onlar için haber dahi olmayacaktı...

Bugünün manzarası şöyle çizilebilir: Ulusalcılık değil milliyetçilik; etnik toplulukların haklarını ketmetmemek, ama etnik tanımlamaların üstünde Türk’ün hakkını da teslim etmek!

Eğer bu başarılamazsa, Türkiye diye bir devlet olmaz.

Nevzat Kösoğlu’nun milliyetçiliğine etniklik yaftası vurmak mümkün değil. Tarihin, toprağın, kültürün verileri onun düşüncesinin esasını teşkil eder.

Son eserlerinden olan Küreselleşme ve Millî Hayat kitabı, onun düşüncesinin derinliğini ortaya koyan önemli bir eserdir.

Bu kitaptan birkaç satırı, merhum Nevzat Bey’e rahmet vesilesi olsun için okuyucularıma sunuyorum:

“İnsan millî kültürüne inanç içinde toplumsallaşmadıktan, onun ölçüleriyle kişiliğini bulmadıktan sonra, insan yaratıcılığının önünü açmanın, o topluma kazandıracakları tartışılabilir.

Ferdî hırsların, bencilliklerin, ölçüsüzlüklerin sırf hukukî düzenlemelerle sınırlandırılıp, iyiye, güzele, millî ve insanî olana yönlendirilebilmesi imkânı şüphelidir.

Bireyin, içinden, iman yapısının şekillendirilmesi ile sınırlandırılıp yönlendirilmesi gerekir ki, yaratıcılığının topluma ve mensup olduğu medeniyete katkısı olsun...

Bu yüzden eğitimde aslolan, bilgi değil, kişilik eğitimidir, bireyin mensup olduğu millî kültürünün ölçüleri ile ölçülenmesi, onun boyası ile boyanmasıdır...

Toplum için birey dışında bir değişim başlangıç noktası yoktur.

Toplu(m) yapılarının bu değişimi etkilemesi, engelleme veyahut teşvik imkânları olacaktır; ama değişim yine de insandan başlayarak yapılacaktır.

Öyleyse, her şeye kendimizden başlamak zorundayız.”

Nevzat Kösoğlu'nun ardından - Hasan Celal Güzel

HASAN CELAL GÜZEL

Sevgili okuyucular, bugün çok efkârlı ve üzüntülüyüm. Bir âlimi, bir mütefekkiri, tertemiz vatansever bir Türk münevverini kaybettik. 

Nevzat Kösoğlu, henüz genç denilebilecek bir yaşta Hakk'a yürüdü. O, bizim neslimizin ve bizden sonraki nesillerin 'Nevzat Ağabeyi' idi. 

Evvelâ, ehli takvâ ve kâmil bir Müslüman'dı. Bütün hayatını, namazında, abdestinde, o bildiğiniz Erzurum'lu sevgili dadaşlar gibi bir mümin olarak sürdürdü. 'Allah' lâfz-ı celâlini ağzından hiç düşürmedi.

Nevzat Kösoğlu, kelimenin tam mânâsıyla 'münevver' bir milliyetçi ve vatanseverdi. Ömrünü milletine ve vatanına adamıştı. O, bir âlimdi.

Nevzat Kösoğlu, milliyetçi, muhafazakâr, milletimizin her türlü değerini temsil eden ve bu konuda derin tahliller yapan bir mütefekkir idi.

O bir öğretmendi. 1970'li yıllarda kurduğu 'Üniversiteliler Kültür Derneği', milliyetçi ve vatansever aydınımızın yetiştiği bir mektep olmuştur. 

 Memleketini seven, milliyetçi ve vatansever gençliğin, aynı zamanda çok okuyan, bilgili ve kültürlü olmasını savunur; çığırtkanlıktan hoşlanmazdı.  

O'nu dinlerken Müslüman Türk'ün bin yıllık macerasını dinler gibi olurdunuz.

***

Nevzat Kösoğlu, Türk Milleti'nin her türlü değerlerine sahip çıktı. Sadece kendisini düşünerek değil, hep milletini düşünerek yaşadı. Mümtaz Turhan ve Erol Güngör gibi büyük fikir adamlarımızın son temsilcilerinden biriydi.  
Nevzat Kösoğlu, İslâmiyet ile Türk Milleti'ni hiçbir zaman birbirinden ayrı düşünmedi. Milliyetçi ve muhafazakâr câmia içinde O'nu herkes çok sevdi. 
Sadece bir ara milletvekilliğini yaptığı MHP değil, yalnız ülkücü ve alperen gençlik değil, O'nu inançlı ve vatansever olan herkes çok sevdi. 
Nevzat Ağabey, milliyetçi câmia içinde demokrasiyi en önce vurgulayan ve demokratik değerleri millî değerlerle bağdaştıran bir münevverdi. Bu yüzden de bazı siyaset adamları O'nu bir türlü anlayamamışlardı.

Bana ayrılan sütunlar, O'nun eserlerini ayrı ayrı saymaya yetmiyor. Bu birbirinden değerli eserleri mutlaka bulup okumanızı tavsiye ediyorum.

***

Nevzat Ağabey'i Üniversiteliler Kültür Derneğinde tanımıştım. Dostluğumuz 40 seneden fazla devam etti. Editörlüğünü yaptığım Türkler isimli 21 ciltlik eser için yazmış olduğu 'Kızıl Elma' başlıklı yazısını unutmam mümkün değildir. 
Daha bu yılın başında tekrar yayınlamaya başladığım Yeni Türkiye Dergisi'nin Yeni Anayasa sayısında, 'Millî Kimlik Üzerine' başlıklı enfes bir bilimsel yazısını yayınlamıştık. 
Son çıkardığımız iki ciltlik Türk Dünyası sayısı için de 'Dünya Türklüğünün Birliği' konusunda bir yazı hazırlıyordu. 
Hasta yatağından benimle konuştuğu sırada; 'Hasancığım, son yazımı sana yazıyorum, İnşaallah bunu bitireceğim' demişti. 
Ne yazık ki yazı bitmek üzereyken durumu ağırlaştı. Yeni sayımızda yarım kalan bu yazısını bulup yayınlamaya çalışacağız.

Benim gibi O'nu çok sevenlerden sevgili Mustafa Çalık anlattı: Son saatlerini yaşarken, ziyaretine gitmiş. 
"Ağabey, Kubilay Kemertaş'ı çağırtıp bir 'Huma Kuşu' söyleteyim ister misin?" diye sormuş. 
Nevzat Ağabey çok memnun olmuş; bunun üzerine zaten hastaneye önceden getirdiği Kubilay Kemertaş'ı odasına almış.  
Nevzat Ağabey, kapıları pencereleri kapattırmış, 'Şöyle bağıra bağıra bir söyle!' demiş. Kubilay Kemertaş Huma Kuşu'nu söylerken hem kendisi, hem Mustafa hem de odada bulunanlar gözyaşlarını tutamamışlar...


***

Nevzat Kösoğlu, bir mücahit alperen, emsalsiz bir âlim ve mütefekkir, inanmış bir Müslüman ve gönül dostu, korkusuz bir dâvâ adamı ve daima İslâm'ı, millî, manevî değerlerimizi ve milliyetçiliği savunan, kahraman bir dervişti.

O'nu şimdiden özledim; yokluğunu yüreğimde hissediyorum. Cenâb-ı Hakk'tan O'na sonsuz rahmet ve mağfiret niyaz ediyorum. Türk Milleti'nin ve Türk Dünyası'nın başı sağolsun.

Rahat uyu Nevzat Ağabey, ruhun şâd olsun.

Nevzat Kösoğlu'nun ardından - Mümtaz'er Türköne



Nevzat Kösoğlu dün vefat etti. Bugün cenazesi, Cuma'dan sonra Kocatepe Camii'nden kaldırılacak. Mekânı cennet olsun. 

Prensiplerinden ve inançlarından milim sapmadan yaşadı. 
 
Fikirlerinde ve mücadelesinde, hiç yaşlanmayan bir delikanlı idi. İlk defa tanıdığım 1976'dan bugüne kadar sesinin tonunda, sükûnetinde, tevazuunda ve tabii inadında hiç bir değişiklik olmadı.

Saygım büyüktü. "Bazen yanlış şeyler yazıyorsun" sözünü, bir ilkokul talebesi gibi önümü ilikleyip, boynumu bükerek sineye çektiğim yegâne kişiydi.

"Türküm, Vicdanlıyım" kitabı için Ümitköy'de röportaja başlarken bana, çok değerli bir iltifatta bulundu. Nevzat Abi'nin hep fırçasını yemeye alıştığımdan şaşırmıştım.

"Seninle ilgili, bütün rezervlerimi, eleştirilerimi kaldıracak bir şey yapmışsın" demişti. Söylediği, ayağıma gelen bir nimeti onur meselesi yapıp geri çevirmeme dairdi.

"Bunu kimse kolay kolay yapmaz" derken, onun şaşırmasına şaşırmıştım. Benim önemsemediğim şey, onun nezdinde fikirlerden önce gelen bir şahsiyet meselesiydi.

Meğer yazıp-çizdiklerimle değil, Nevzat Ağabeyi başka bir yoldan etkilemişim.

Nevzat Kösoğlu, milliyetçiliği derin bir sosyolojik perspektife bir kültür meselesi olarak yerleştiren Ziya Gökalp, Mümtaz Turhan, Erol Güngör geleneğinin son temsilcisiydi.

Bu gelenek, aynı zamanda devletin psikolojik harekât alanının dışında kalmayı başaran yegâne sivil milliyetçilik yorumudur. İşte bu sivil milliyetçilik yorumu iledir ki, Nevzat Kösoğlu Demokratik açılıma destek vermişti.

Bu desteğin sebebi, "devletlû" milliyetçilerde bulunmayan özgüvendi ve bunun için "Türk milletine güveniyorum" diyordu.

Şu sözlerini, bu bilge adamı ebediyete uğurlarken, özgüvenin matematik kesinlikteki samimi açıklaması olarak hatırlamalıyız:

"Parçalanma, bölünme, çöküntü halindeki devletlerin, milletlerin problemleridir. Türkiye'nin neresi çöküyor Allah aşkına? Türkiye dünya devleti olmaya doğru gidiyor. 30 yıldır politikanın dışındayım, sözlerimde hiçbir politik endişe yok. Ben Türkiye'nin adım adım çok iyi yürüdüğünü görüyorum. Türk milletinin tarihî sarkacı yukarı dönmüştür. Artık kimse durduramaz, geri çeviremez. Türkiye büyük devlet olma yolundadır. Bunu görmek lazım..."

Türk milliyetçiliği fikrî içeriğini ve devasa birikimini parti politikalarının dar labirentlerinde büyük ölçüde kaybetti. Komplekslerin, korkuların ve komplo teorilerinin arasında zihin açıcı fikirler kendine yer bulamadı.

Basit bir ötekileştirme ve farklı olana düşmanlık içgüdüsü ve saldırganlıkla birbirine karıştırılan milliyetçiliğin zengin muhtevasını yeniden bulabilmesi için Nevzat Kösoğlu'nun vurguladığı özgüvene şiddetle ihtiyacımız var.

Ve tabii yine o'nun bu özgüven üzerine inşa ettiği milliyetçiliğe. Çok iyi tarih bilen ve karşılaştırmalar yapabilen biri olarak onun sağlam muhakemesine dayanan özgüvene ihtiyacımız var.

İçi boş bir kibre ve övünmelere değil; tevazû ile durmuş-oturmuş bir özgüvene. Nevzat Kösoğlu'nun fikir adamı olarak Türk Milliyetçiliğine yaptığı ciddi katkıları öğrenmeden, bugün milliyetçilik iddiasında bulunmak mümkün değil..

Nevzat Ağabey "sivil milliyetçiliği" ile,  salt devleti yüceltmek ve kontrolsüz bir tahakküm aracına dönüştürmek için kullanılan "devlet milliyetçiliği"ni de ciddi bir eleştiri süzgecinden geçirdi.

Bu eleştirilerin kendisini milliyetçi olarak niteleyen herkesin ortak bir nefs muhasebesine dönüşmesi lazım.

Onu düşünürken gözümün önünde, Cumhuriyet'in değil de İmparatorluğun geniş ufuklarına sahip bir Türk milliyetçisi canlanıyor.

Hayatını, bu geniş ufka yerleştirdiği yüksek ideallere adamış ve istikameti hiç değişmemiş bir adam. Gençlerin tam da rol-model olarak örnek alacağı bir şahsiyet.

Siyasetle değil, fikir çilesi çekerek; görünür olarak değil zamanını kitaplara vakfederek, son demine kadar, bir öğrenci titizliği ile araştırmaya ve yazmaya devam etti.

Okunacak, özümsenecek kitaplar bıraktı geride; ilerlemiş gözlük numarasına, artık ağır işiten kulaklarına rağmen okumaktan ve yazmaktan çevresindekilere bir şeyler öğretmekten hiç vazgeçmedi. Geride çok şey bıraktı.

Cenab-ı Allah rahmetini esirgemesin.