1 ARALIK etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
1 ARALIK etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

18 Ekim 2013 Cuma

Mustafa Sungur Abi Kimdir? (1929-2012)


1929’da Eflâni’de doğdu. Kastamonu Gölköy Enstitüsü mezunudur. Evli ve yedi çocuk sahibir. Bedîüzzamân Saîd Nursî’nin en yakın talebe ve hizmetkârlarındandır.

Bediüzzaman’ın önde gelen talebelerindendir. Uzun süre kendisinin hizmetinde bulunmuştur. İlerlemiş yaşına rağmen 1946 yılından bu yana Risâle-i Nurları aynı aşkla okuma ve yayma hizmetine devam etmiştir. 

Bediüzzaman’ın mânevî evlâdıdır. Mustafa Sungur, 1929 yılında bugün Karabük’e bağlı olan Eflani’de doğdu. Uzun yıllar burada kaldı. İlkokulu burada okudu. Daha sonra Kastamonu Gölköy’de bulunan Köy Enstitüsüne kayıt oldu. Okulda çalışkanlığıyla dikkat çekti. Öğrenciliği boyunca çok sayıda kitap okudu.

Mustafa Sungur abi Mustafa Sungur Abi Kimdir? (1929 2012)Köy Enstitülerinde dine karşı takınılan olumsuz tavra rağmen, dine meyilli olan Mustafa Sungur bu eğilimini devam ettirdi. 

 Aile büyüklerinden de gördüğü destekle mânevî yönünü takviye etmeye çalıştı. Köyünde bulunan İbrahim Hoca’dan dînî dersler aldı. 

Enstitüden mezun olduktan sonra eğitimine devam etmek istedi. Amacı, yüksek tahsil yapıp öğretmen veya müfettiş olmaktı. Ancak, babası buna izin vermedi.

Mustafa Sungur, köy enstitüsünden mezun olduktan sonra, köyde öğretmenlik yapmaya başladı. Öğrenciliği sırasında bilgi sahibi olmaya başladığı Bediüzzaman ve Risâle-i Nur’u, bu öğretmenliği sırasında, Emirdağ Lâhikası’nda “Hafız Ali’nin tam varisi” olarak vasıflandırılan ve ismi çok zikredilen Ahmet Fuat Efendi ile Safranbolulu Keçeci Mehmet Efendi vasıtasıyla 1946 yılında tanıdı. Çalışlar Köyü’nde öğretmenliğini sürdürürken Bediüzzaman Said Nursî’yi ziyaret etti.

Mustafa Sungur’a önce Şemsettin Yeşil’in kitapları verilir. Bilindiği gibi bu kitaplarda Risâle-i Nur’dan kaynak gösterilmeden alıntılar yer almaktaydı. İntihal yazıları öğrenen Bediüzzaman Hazretleri buna bir şey dememişti. 

Bir toplantı için Safranbolu’ya giden Mustafa Sungur, burada bulunan Hüsnü Bayram’ın babası olan Hıfzı Bayram Efendi’yle tanıştı. 

Hıfzı Bey kendisine formalar halinde bazı yazılar verip okumasını söyledi. Verilen formalar, Risâle-i Nur’dandı. Bediüzzaman’ın eseri olduğunu öğrendi.  

Böylece Safranbolu’da hem Risâle-i Nur, hem de talebeleriyle tanışmış oldu.

Risâle-i Nur’u tanıyıp Bediüzzaman Hazretleri hakkında bilgi sahibi olan Mustafa Sungur, talebe olmak için büyük bir heyecan yaşamaktaydı. 

Daha önceden yaşadıklarını da ara sıra dile getirerek Bediüzzaman’a mektuplar yazmaya başladı. Bu mektuplardan bazıları lâhikalarda yerini aldı. Heyecanla talebeliğe kabulünü beklerken, Bediüzzaman’ın gönderdiği mektupta kendi ismi de zikredilmekteydi: 

“Nurun küçük kahramanlarından Mustafa Sungur ve Rahmi’nin az bir zamanda eski harfle, Mustafa Sungur’un gayet mükemmel, Meyve’nin 11. Meselesi Hatimesi ile Rahmi’nin Gençlik Rehberi’ni eski harflerle güzelce yazmaları ve Kastamonu’dan gelen kitaplarım içinde bize göndermeleri, hakikaten benim için yeni biraderzadelerim bir Abdurrahman ve Fuad dünyaya gelmiş gibi beni memnun ediyor.” 

Bu ifadeler kendisi için çok büyük değer taşımaktaydı.

Mustafa Sungur, Bediüzzaman Hazretlerini görmek için 1947 Eylül’ünde teşebbüse geçti. Yol masrafı için gereken parayı borç edindi. Çalışlar Köyü’nden atla önce Eflani’ye, oradan da 7-8 saat süren bir yolculuktan sonra Safranbolu’ya gitti. 

Buradan Karabük’e ve yorucu bir tren yolculuğundan sonra Ankara’ya vardı. Ankara’dan Eskişehir’e yine trenle gitti. Buradan da Emirdağ’a hareket etti. Günlerce süren yolculuktan sonra Bediüzzaman ile görüşme şansını elde etti. 

Bediüzzaman; evli olup olmadığını sordu. Ancak, daha önceden evlenmişti. Bekâr olsaydı yanına alacağını söyledi. “Ceylan bir Sungur, Sungur bir Ceylan” diyerek iltifatta bulundu. Çünkü, Ceylan epey zamandır kendisine hizmet eden önemli bir talebesiydi.
 
Bediüzzaman’ın talebelerinin kaldığı evde bir gece kalan Mustafa Sungur ertesi gün oradan ayrıldı. Ayrılmadan önce Bediüzzaman kendisine 25 kuruş para gönderdi. 

Buradan ayrılıp Isparta’ya gitti ve buradaki talebelerle de tanışma fırsatını elde etti. Isparta’dan döndükten bir yıl sonra, Afyon dâvâsında (1948) Bediüzzaman’ın tevkif edildiğini öğrendi. 

Babasının imamlık yaptığı Aydın Kasaplar Köyüne gitti. Bir süre burada kaldıktan sonra Afyon’a geçti. Afyon’a geldiğinde henüz mahkeme başlamamıştı. 

Bu arada Bediüzzaman ve talebeleri tutuklanmış, bir süre tutuklu kalan talebelerden bazıları serbest bırakılmıştı. Mahkeme günü Bediüzzaman Hazretleri ile görüştü.

Dinî kitap okumak ve Bediüzzaman’la görüşmenin suç sayıldığı o dönemde tutuklananlar kervanına Mustafa Sungur da katıldı. 

O da tutuklanıp Afyon hapsine kondu. Tarihçe-i Hayat’ta bu konudan şöyle bahsedilir; “Yapılan derin ve uzun tahkikat neticesinde, birtek suç delili bulunamıyor. 

Fakat, ne oldu ise oldu, ne yaptılarsa yaptılar, nihayet mahkeme -güyâ kanaat-i vicdâniye ile- Bediüzzaman’a yirmi ay ve müdakkik bir âlime on sekiz ay, yirmi iki kişiye de altışar ay hüküm veriyor; diğerlerini de, “Bunlar Bediüzzaman’ı büyük bir mürşid olarak bilmişler ve içlerindeki derûnî boşluğu doldurmak için Risâle-i Nur’u okumuşlar” diye berâet veriyor; hüküm alanları da, “Bediüzzaman’ın kurduğu gizli cemiyete yardım etmişler” diye cezalandırıyor; hükmü derhal infaz edip, hepsini tevkif ediyorlar.”

Memuriyetten atılan Mustafa Sungur bir süre, tahliye edilip serbest bırakılan Bediüzzaman ve talebeleriyle birlikte kaldı. İlk defa uzun bir süre Bediüzzaman’ın yanında kalmaktaydı (1949). 

Bu sırada Mustafa Sungur’un babası Mehmet Efendi, memuriyetten ayrıldıktan sonra yanına gelmediği için oğlunu Bediüzzaman’a şikâyet etti. Bediüzzaman baba İmam Mehmet Efendi ile bir süre sohbet etti. Bu görüşmenin ardından Mustafa, babasının yanına gitti.

Aydın’da bir süre babasının yanında kalan Mustafa Sungur, buradan İstanbul’a geçti. Sebilürreşad’ı çıkaran ve daha önceden Bediüzzaman’a dost olan Eşref Edip’le görüştü. Akabinde köyüne geri döndü. Ailesinin yanına uğradı. Ev halkıyla helâlleşip tekrar Emirdağ’a doğru yola çıktı. 

Ankara’ya varınca Diyanet İşleri Başkanı Ahmet Hamdi Akseki ile görüştü. 

Görüşmede Başkan, Bediüzzaman’dan övgü ile söz eder: “Ben dünyada Abdülmecid (Bediüzzaman’ın kardeşi) gibi âlim görmedim… Üstadın ilmi zaten hesaba girmez, vehbîdir…” Bu arada yayınlanmak üzere Risâle-i Nur takdim edilir. Ancak, yayınlatma işi gerçekleşmez.

Mustafa Sungur, Bediüzzaman’ın verdiği görev ve hizmetleri yerine getirmeye başladı. Bu gaye ile çeşitli yerlere gönderildi. Emirdağ ve Ankara arasında gidip geldi. 

Bu arada Danıştay’da açmış bulunduğu dâvâ ile ilgili olarak bir davet alır. Bediüzzaman Hazretleri kendisini küçük bir köye muallim olarak göndermek istemediğini söyler. 

Kendisi de dâvâ için Ankara’ya gider. Ancak, müracaatı gecikmiş gerekçesiyle işleme konmaz. Ankara’dan eli boş olarak Emirdağ’a döner.

Bediüzzaman bir süre sonra kendisini tekrar Ankara’ya gönderir. Diyanet İşleri Başkanlığı’nda çalışan Osman Nuri Efendi’ye iletilmek üzere bir mektup verir. 

Bu görevlerin dışında daha başka bir çok alanda hizmet görür. Risâle-i Nur nüshalarının çoğaltılıp dağıtılması işinde de bulunur. 

Bediüzzaman, bir çok siyasî simaya da mektup yazarak talebeleriyle ulaştırır. Başbakan ve bakanlara mektuplar gönderir.

Mustafa Sungur Samsun’da neşredilen Büyük Cihad adlı gazeteye Ankara’dan yazılar gönderir. 

Bu yazıların neşrinden sonra dâvâ açılır ve 19 Şubat 1953 yılında tutuklanır. Bir süre Ankara’da hapis yatar. Hapisten çıktıktan sonra memleketi Eflani’ye gider. 

Buradan tekrar Isparta’ya Bediüzzaman’ın yanına gider. Askerlik hizmeti hariç, Bediüzzaman’ın vefatına kadar yanında kalarak hizmet eder.

Risâle-i Nur’u tanıdığından beri hizmetini devam ettiren ve ilerlemiş yaşına rağmen iman hizmetini sürdürmüş olan Mustafa Sungur’un adı Risâle-i Nur’un muhtelif yerlerinde geçmektedir. 

Bediüzzaman Hazretleri 1946-58-59 yıllarında birkaç kez yazdığı vasiyetnâmesinde Mustafa Sungur’un da ismine yer vermiş, kendisi için övgü dolu ifadeler kullanmış “Sungur benim evlâd-ı mâneviyemdir” demiştir.

Bediüzzaman Said Nursî’nin 1946, 1958 ve 1959′da birkaç defa yazdığı vasiyetnamelerinde adı zikredilen Mustafa Sungur’un Şerife, Ahmed Said, Muhammed Nur, Saide Nur, Aynur, Cihannur, Nurullah adında yedi çocuğu vardı. Bedüzzaman’ın vefatından sonra kendisini tamamen Risale-i Nur sohbetlerine adadı.

1954 yılından 1960′a kadar doğrudan Bediüzzaman’ın hizmetinde bulundu. Bu süre içinde Risale-i Nur’u ve hizmet düsturlarını bizzat Üstaddan ders aldı.

Rabbim ahirette beraber olmayı nasip etsin.

Kaynak: Risaletalimhaber.com

Sungur için kim ne dedi? - Yeni Şafak Gazetesi

Tedavi gördüğü hastanede hayatını kaybeden Bediüzzaman Said Nursi'nin talebelerinden Mustafa Sungur için ilk başsağlığı mesajları twitter'da yayınlandı. Medya dünyasının önemli isimleri 140 karakterde Sungur'u rahmetle anıp, anlattı.
 
01 ARALIK 2012

Derin Tarih Dergisi Genel Yayın Yönetmeni Mustafa Armağan: Mustafa Sungur ağabey de göçtü alemimizden. 'yıldızların düştüğü yer'e bir yolcu daha. Allah rahmet eyleye.

Zaman Gazetesi Genel Yayın Yönetmeni Ekrem Dumanlı: Bediüzzaman hazretlerinin yakın talebelerinden Mustafa Sungur vefat etmiş. Allah makamini cennet eylesin. Mustafa Sungur ağabey hem üstat Bediüzzaman'ın ta has bir talebesi hem de ornek bir dava adamaydı. Ruhu şâd olsun.

Gazeteci Salih Zengin: Mustafa Sungur bu dünyadan göçtü! Makamı yüksek, rahmeti bol olsun! RT degil bir fatiha lütfen.

Cihan Haber Ajansı Genel Yayın Yönetmeni Abdülhamit Bilici: Allah rahmet eylesin, başımız sağolsun. "Bediüzzaman Said Nursi'nin talebelerinden Mustafa Sungur, vefat etti.

TVNET Program Müdürü Veyis Ateş: Bediüzzaman Said Nursi'nin talebelerinden Mustafa Sungur ağabeye Allah rahmet etsin, sevenlerinin başı sağolsun.

Programcı ve yazar İsmail Kılıçarslan: Aslan Bediüzzaman'ın aslan talebesi Mustafa Sungur Hakka kavuşmuş. Artık bir kişi daha eksiğiz. Allah rahmet eylesin.

Yeni Şafak Gazetesi yazarı Ömer Lekesiz: Mümince yaşayıp, ebediyete mümince göçmek çok güzel ama derin bir hüznü var geride. Mekanı cennet olsun.

Milat Gazetesi yazarı Abdurrahim Boynukalın: Davaya sayısız hizmeti olan Mustafa Sungur hoca vefat etmiş. Allah rahmet eylesin, cennetinde peygambere komşu olmayı nasip etsin.

Mustafa Sungur kimdir? - Yeni Şafak Gazetesi

01 ARALIK 2012

29 Eylül 1929 tarihinde, Eflâni'de doğdu. İlkokuldan sonra Kastamonu'daki Gölköy Köy Enstitüsü'ne kayıt yaptırdı. Mustafa Sungur, çalışkan bir talebeydi. Enstitüde dine karşı takınılan tavra rağmen, gerek ailesinde bulunan hocalar vesilesiyle, gerekse küçükken aldığı dinî eğitimin etkisiyle çok fazla etkilenmedi.

29 Eylül 1929 tarihinde, Eflâni'de doğdu. İlkokuldan sonra Kastamonu'daki Gölköy Köy Enstitüsü'ne kayıt yaptırdı. Mustafa Sungur, çalışkan bir talebeydi. Enstitüde dine karşı takınılan tavra rağmen, gerek ailesinde bulunan hocalar vesilesiyle, gerekse küçükken aldığı dinî eğitimin etkisiyle çok fazla etkilenmedi.

Mustafa Sungur 1945 yılında, henüz 16 yaşında iken evlendi.

O yıllarda, daha sonra hizmetine gireceği Said Nursî'yi sadece duymuşluğu vardı. Risaleleri 1946 yılında, Ahmet Fuat Efendi ile Safranbolulu Keçeci Mehmet Efendi vesilesiyle tanıdı.

Said Nursî'yi tanıdıktan kısa bir süre sonra, ona hitaben mektuplar kaleme aldı. Bu mektuplarda, önce köy enstitüsünde edindiği izlenimleri aktarıyordu.

Bu mektupları yazarken, genç bir Nur talebesi olan Mustafa Sungur, bir yandan da heyecanlı bir bekleyiş içindeydi. Nur dairesine girebilmeyi, Üstadın kendisinden bahsetmesini, kendisine 'talebem' demesini hasretle bekliyordu. Talebeliğe kabul edilmeyi kainatın en büyük hediyesi olarak görüyordu.

Mustafa Sungur'un beklediği gelişme nihayet gerçekleşti ve Üstad gönderdiği bir mektubunda 'Nurun küçük kahramanlarından Mustafa Sungur' ifadesini kullanmış, onun hizmetlerini övgü dolu sözlerle takdir etmişti.

1947 Eylülünde Mustafa Sungur, Bediüzzaman Said Nursî'yi görmek arzusunu yerine getirmek için yollara düştü. Uzun ve yorucu bir yolculuktan sonra Emirdağ'a ulaştı ve Üstadla görüştü.

Mustafa Sungur, bir yıl sonra (1948) Afyon Dâvâsı sebebiyle Bediüzzaman'ın tutuklandığını duydu. Afyon'a giderek Üstadı ziyaret etti. Ziyaret dönüşü Bediüzzaman'a uzunca bir mektup gönderdi. Bu yüzden tutuklanarak mahkemeye çıkarıldı. Sonuçta 6 ay ceza aldı.

1949 senesinin Nisan ayında köyüne dönen Mustafa Sungur, 5 ay ceza aldığı için memuriyetten de çıkarıldı.

Mustafa Sungur, Afyon'da Bediüzzaman'la beraberken, İzmir taraflarında imam olan babası Mehmet Efendi, onu Bediüzzaman'a şikayete geldi. Üstad onunla görüşüp ikna etti. Böylece Mustafa Sungur, artık Risale-i Nur dairesi içinde, hiç çıkmamak üzere bulunmaya devam etti.

Mustafa Sungur, askerliğini ise 1955-1956 arasında, önce altı ay yedek subay olarak Ankara'da, daha sonra da Samsun'da yaptı.

Bediüzzaman Said Nursî'nin 1946, 1958 ve 1959'da birkaç defa yazdığı vasiyetnamelerinde adı zikredilen Mustafa Sungur'un Şerife, Ahmed Said, Muhammed Nur, Saide Nur, Aynur, Cihannur, Nurullah adında yedi çocuğu vardı. Bedüzzaman'ın vefatından sonra kendisini tamamen risale sohbetlerine adadı.

1954 yılından 1960'a kadar doğrudan Bediüzzaman'ın hizmetinde bulundu. Bu süre içinde Risale-i Nur'u ve hizmet düsturlarını bizzat Üstaddan ders aldı.

Mustafa Sungur Ağabey’in ardından - Abdullah Aymaz

Mustafa Sungur Ağabeyimiz 1929’da, Kastamonu’nun Safranbolu kazasının Eflani nahiyesinin Çalışlar köyünde doğmuştur.

Gölköy Köy Enstitüsü’nden mezun olduktan sonra kendi köyüne öğretmen olarak tayin edilmiştir. Safranbolu’da Mustafa Osman, Ahmet Fuad ve Hüsnü Bayram Ağabeylerle beraber Hıfzı Bayram ile tanışmasından sonra Risale-i Nurlarla irtibatı kuvvetlenir.

Nurları okudukça ruhunda manevî hazları, kalbinde iman zevklerini duyar ve gözyaşlarına hâkim olamaz.

Bir gece rüyasında Üstad Bediüzzaman Hazretleri’ni köylerinin camiinden çıkmış cübbeli ve sarıklı haliyle kendisine doğru gelmekte olduğunu görür. Üstad’la kucaklaşır.

Üstad Hazretleri Sungur Ağabey’in ağzına bir şeyler üfler. Sonra yağmur yağar. Hz. Üstad kendisine orada bulunan bir kuyuya atlamasını söyler. O da emre uyarak kuyuya atlar.

Orada kendini muhteşem manzaralı bir köşkün önünde bulur. Bu halde rüyadan uyanır. Daha sonra Üstad ile karşılaşınca, rüyada gördüğü cübbeyi Üstad Hazretleri, kendisine hediye eder. İlk ziyareti 1947 senesi Eylül ayında Emirdağ’da olur. Emirdağ ziyaretlerini şöyle anlatır:

“Emirdağ’a gelinceye kadar yolda heyecanımız son hadde varırdı. Üstad’a kavuşabilmekteki sonsuz sevinç ve iştiyakımıza had yoktu. Evet, orada Emirdağ’da birisi vardı, birisi oturuyordu. 

Varlığımızın bütünü ile ona bağlı idik. Sanki o bizim her şeyimiz idi. Bizim kalplerimizi derinden derine ona yönelten onda gördüğümüz ŞEFKAT, MERHAMET idi. 

Evet ona, en MÜŞFİK MANEVİ BABA ve ANA gibi koşardık. O bizim sebeb-i hidayetimiz vesile-i necatımız, Büyük Üstadımız… 

Bu anları, bu günleri düşünürken ben, Emirdağ’a doğru yol alırken ve başındaki küçük tepecikte Emirdağ’ın evleri görünüp kasabaya girerken ben ve nihayet Çalışkanlar dükkânından ŞEFKATLİ SİNESİNE ulaşırken, o anları düşündüğümde, hatırlayışımda gözyaşlarımı tutamam… 

Şüphe yok ki, benim gibi onun nurundan hayat bulan herkes; bu tatlı gözyaşlarını tutamamıştır hiçbir zaman… 

Çünkü; onun huzurundaki anlar, dakikalar, saatler şüphe yok ki, âlem-i bekadan bir sahne idi. Sonsuzluğa doğru uzanan hayattar ve Nurlu sayfalar idi… Huzur-ı Muhammedî’nin (sas) bir yansıması idi.”

Mustafa Sungur Ağabeyimiz, o güneşe seyyâre olduktan sonra öğretmenliği bırakıp Üstad’ın yanına nur hizmetine gitmek ister. “Bin öğretmenlik feda olsun.” der. Üstad’ın tabiriyle “NURUN KAHRAMANI” olur.

1948’de Üstad Hazretleri 54 talebesiyle Afyon hapsine girince, Sungur Ağabey annesine “Ana, bana dua et, Üstad’ın yanına gideyim.” der. Arzusu kabul olur ve Afyon hapishanesine girer. Falakalara yatırılır. Tabanları şişer… Bütün bunlar vız gelir…

Sungur Ağabey artık hayatını tamamen İman ve Kur’an hizmetine vakfeder… Artık hizmet için ihtiyaç olan her yere koşturur…

Ankara’da Tarihçe-i Hayat kitabından dolayı Sungur Ağabey’in mahkemesi vardır. Onun için ayrılacaktır. Üstad Hazretleri’nin elini öper, o da onun yüzüne bakar, “Sungur, hayatınla HAYATIM DEVAM EDECEK!” der. Bu, Üstad’ın Sungur Ağabey’e söylediği son söz olur…

Mustafa Sungur Ağabeyi 1963’ten beri tanıyorum. İzmir’de Mustafa Birlik Ağabey’in ve Halıcı Hüseyin Ağabey’in dükkânlarına gelirdi. Evlerdeki derslere katılırdı...

1966’da M.Fethullah Gülen Hocaefendi İzmir’e geldikten sonra onun ziyaretine gelirdi. Oğlu Muhammet Nur Sungur’u talebe olarak Hocaefendi’ye vermişti. Muhammet Nur bizimle aynı yurtta kalırdı. Dolayısıyla Sungur Ağabeyi görme fırsatımız çok olurdu.

Birgün Çiğli’de Mustafa Sungur Ağabey, Hocaefendi’nin bulunduğu bir evde “Nur Aleminin Bir Anahtarı” kitapçığından ders okuyoruz.

Orada manevi bir nura misal verirken Üstad Hazretleri kendi hafızasından misal getiriyor. 80 senelik ömrü boyunca görüp işittiği, ezberleyip hafızasına aldığı şeylerden bahsediyor ve işte bunların hardal tanesi kadar hafızada yerleştiğini ifade ediyor.

Mustafa Sungur Ağabey dedi ki: “Üstad Hazretleri, bütün bunlardan başka ayrıca hâfızasında KIRKBİN MANEVÎ LEVHA bulunduğunu da bize anlattı.”

1972 senesinde Konya’da idim. Bir ağabeyimizin validesi vefat etmişti. Cenazesini kıldıktan sonra tabutu alıp üçler mezarlığına doğru yöneldik.

Tam sokaktan çıkıp karşımızda Mevlana Hazretleri’nin Yeşil Kubbeli Türbesi’ni görünce ben içimden “Ne olurdu, Üstad Hazretleri’nin de böyle bir türbesi olsaydı ve insanlar gelip ziyaret etseydi.” diye geçirdim. Üç dört adım arkadan Mustafa Sungur Ağabey geliyordu, birden seslendi: “Abdullah kardeş!..

Bazıları Üstadımızın da işte böyle Mevlana Hazretleri’nki gibi bir türbesi olsaydı, diyorlar. Üstadımız vasiyetnâmesinde bizzat bizlere benim kabrim belli olmasın diye tembih etti!..” dedi.

Ben hayret ettim. Cenab-ı Hak haberdar etti demek. En azından “intâk-ı bilhakk” oldu; tevafukan aynı anda konuşturuldu…

Çünkü hüsn-i zannımız o ki; Ağabeyimiz velâyet-i kübranın temsilcilerindendi…

Bu mübarek ağabeyimiz, Üstadımızdan bizzat dinleyerek ders alarak Risale-i Nurlar üzerinde çok derin bir vukufiyet kazanmıştı…

Sohbetlerinde, derslerde bunu hep görüyor fark ediyorduk. O kazandığı bu müktesebatını hep bizlere, yanına gelenlere, gittiği yerlerde karşılaştığı insanlara aktarmaya gayret ediyordu.

O bir seyyare idi… O, muazzam bir güneşin etrafındaki nur halesinin yıldızlarındandı…

Ömrü boyunca yol göstermeye devam etti ve aynı halkadan, aynı hâleden olan Zübeyir, Tahirî ve Bayram Ağabeyler gibi aramızdan ayrılıp muazzez Üstadımızın yanına, ruhunun ufkuna yürüdü…

Allah rahmet eylesin… Evladlarına, dostlarına, akraba ve taallukatına Cenab-ı Hak sabr-ı cemîl ihsan etsin…

Hepimizi ahirette beraber eylesin. Amin…

Mustafa Sungur; Üstad’ın manevi evladı - TUĞBA KAPLAN

7 Aralık 2012
Bediüzzaman Said Nursi Hazretleri’nin talebesi, manevî evladı Mustafa Sungur, geçtiğimiz hafta ruhunun ufkuna yürüdü. 

Sungur ağabey, Niyazi Mısri’nin  “Bir damla idik, saldık onu denize / Damla bizi nice anlasın / Umman olan anlar bizi / Anlamaz hayvan olan / Hayran olan anlar bizi” mısralarındaki ifadeleriyle, Üstad’ın ve Nurlar’ın hayranı, Nurlar’ın küçük kahramanıydı.

İkinci Dünya Savaşı sonrası, Türkiye’de köy enstitüleri fırtınasının estiği yıllar... Tek Parti idaresi, yetişmekte olan her Türk gencine tek tip elbise giydirmek istemektedir bu okullar vasıtasıyla.

O yıllar bayramlarda “Cumhuriyet’in çatısını biz yapacağız” nutukları atan, sigara içmeyen, köy enstitülü bir genç de milliyetçi duyguları hasebiyle kendini vatanın kurtarıcısı olarak görmektedir.

Ta ki, Bediüzzaman Said Nursi Hazretleri’nin çilekeş hayatına ortak olana kadar. İman hakikatlerinin anlatılmasında büyük emekleri geçen Mustafa Sungur Ağabeyden bahsediyoruz.

Üstad Hazretleri’nin ‘Küçük Said’ dediği manevi evladı ve ‘Nur’un küçük kahramanı’ndan. Geçtiğimiz hafta ruhunun ufkuna yürüyen Mustafa Sungur Ağabey’i onu yakından tanıyanlar anlattı.


Mustafa Sungur, 1929’da, Kastamonu’nun Safranbolu kazasının Eflani nahiyesinin Çalışlar köyünde doğar. Lise öğrenimini Kastamonu Gölköy Köy Enstitüsü’nde tamamlar.

Köyüne on yedi yaşında idealist bir öğretmen olarak geri döner. O zamanlar köyde Üstad Bediüzzaman’dan vaizlik için icazet almış Ahmed Fuad Hoca vardır.

Köyde okutulan bir mevlit sırasında Fuad Hoca’ya arka arkaya sorular soran Mustafa Sungur için o gece, hayatının dönüm noktası olur.

Büyük bir değişim yaşayan Sungur artık namaz kılmakta, cemaate katılmakta, hatta öğrendiği az miktarda hakikati çevresine anlatmaktadır.

1948 yılında Afyon Cezaevi’nde. Soldan-sağa ayaktakiler: Nazif Çelebi, Ahmet Feyzi Kul, Mehmet Tabancalı, İbrahim Fakazlı. Soldan-sağa oturanlar: Mustafa Sungur, Ceylan Çalışkan, Selahattin Çebi, Zübeyir Gündüzalp.

Hapse girmek için edilen dua

Hayatı Nur’larla aydınlanan Mustafa Sungur, Üstad’la tanışma hayali ile yanıp tutuşmaktadır. Henüz on yedisindeki genç delikanlı, bir gece rüyasında Hz. Pir’i görür:

“Üstad, bizim camiden çıkmış, böyle cübbeyle, hatta daha sonra o cübbeyi de bana hediye etti. Avludan girer girmez onu kucakladım. Üstad böyle ağzıma hava üfledi. Sonra yağmur yağdı, ben kuyuya atladım. Böyle bir şey… Uyandım ki, onun ağzıma üflediği şeyi aynen hissediyorum.”

Üstad’ı ilk ziyaretinde yanında Ceylan Çalışkan da vardır ve ondan duyduğu ilk söz “Sungur bir Ceylan’dır, Ceylan bir Sungur’dur.” olur.

Üstad, Mustafa Sungur’u daha sonraları ‘en fedakâr talebem’ dediği yeğeni Abdurrahman yerinde görecek ve kendisinden ‘Küçük Said’ olarak bahsedecektir.

Aradan geçen zamanda Sungur Ağabey her şeyiyle kendini İslam’a hizmete adar. Onsuz bir gün bile geçirmek istemez.

Hatta Bediüzzaman Hazretleri Afyon Hapishanesi’ndeyken, onun yanına gidebilmek için dua eder: “Büyükanam, validem, çocuklar da varken sofra duası yapmıştım orada.

Sonunda da sessizce ‘Ya Rab, Üstad’ın yanına hapishaneye gideyim.’ diye dua etmiştim. Sofradakiler de ‘Âmin’ demişti.” Sungur Ağabey, bu duanın üzerinden çok geçmeden tutuklanıp Afyon’a, Üstad’ının yanına sevk edildi.

Son nefesine kadar da iman hakikatlerine hizmetten ayrılmadı. Mustafa Sungur’la ilgili daha fazla bilgiyi Nesil Yayınları’ndan çıkan İhsan Atasoy’un ‘Fenâ fi’n-Nur Mustafa Sungur’ kitabından öğrenebilirsiniz.

Sungur Ağabey, Bediüzzaman’ın mesleğine çok bağlıdır

M. Fethullah Gülen:“Asr-ı Saadet’te yani ‘İlk Diriliş’te nasıl Resullulah’ın etrafında halelenen gençler varsa, ahir zamanda ‘İkinci Diriliş’te de Hz. Pir’in etrafında halelenen gençler var:

Zübeyir, Sungur, Bayram, Ceylan ve Tahiri gibi önemli isimler. Bizim daire içinde çok dikkatli namaz kılan arkadaşlarımız var.

Benim büyüklerden gördüğüm Tahiri Ağabey, Sungur ağabey, rahmetli Cahid Erdoğan… Size deseler iki tane namaz kılan gösterin?

Dersiniz, ‘Eskiden Hüsrev Efendi varmış, şimdi de Sungur ağabey var.’ Millet kendini namaz kılıyor zanneder.

     Sungur Ağabey, Bediüzzaman’ın mesleğine çok bağlıdır, çok vefalıdır. Ben kırk senedir tanıyorum, bir dirhem vefasızlık yapmamıştır ve hiç değişmemiştir.

Ayrıca bugün dünyanın dört bir yanında hicret buutlu bir göç varsa, bu anil-merkez güçten kaynaklanmaktadır.

Bu gücün arkasında arpa kadar bir şeyi hediye olarak kabul etmeyen Hz. Pir ve Mustafa Sungur gibi talebeleri ve emsali dava erleri vardır.

Hayatlarını Allah Resulü’nün Suffe Ashabı gibi geçiren ve sahabe saffetinin temsilcisi olanlar vardır.”

Üstad’ın en çok seyahat eden ve ders yapan talebesi

Mehmed Kırkıncı:“Sungur Ağabey’i 1950’lerde gıyaben, ismini duymuştum.1955’te Üstad’ı ziyaret etmek istedim. Fakat Erzurum’dan dışarı çıkmamıştım daha önce.

Benden daha eski olan Zekeriya isimli talebem bana eşlik etmişti. O sırada Sungur Ağabey’in Samsun’da asker olduğunu duyunca önce Trabzon’a, oradan da Samsun’a gidip ziyaret ettik.

Sonra onunla çok seyahatler yaptık birlikte. Türkiye’yi birkaç kez dolaştık.

     Onu Üstad’ın diğer hizmetkârlarından ayıran en önemli özelliklerinden biri hizmet adına yaptığı uzun seyahatleri.

Çünkü Nur hizmetkârları arasında onun kadar seyahat eden ve ders yapan ikinci bir talebe yoktur.

İlerleyen yaşına ve şeker hastalığına rağmen bu hizmet seyahatlerinden asla geri durmaz, her vesileyle yola çıkmaya hazır bir asker gibi, kar-kış dinlemeden, yurtiçi yurtdışı demeden yollara düşerdi.

Sungur Ağabey’in Nur’a vukufiyeti eşsizdir. Onun nefesi kadar Risale-i Nur’a sarf edilen bir nefes yoktur. Nebatatın yaprakları kadar ders okumuştur desem mübalağa olmaz.”

Onun mizacı derleyip toparlamaktı

Hekimoğlu İsmail: “Sungur Ağabey’i anlatmam, damlanın denizi anlatması gibi bir şey. Onun hayatı gözümün önünden geçiyor da, tavrı, durumu, çektikleri, onunla gezmelerimiz…

Üstad’ın yanında yıllarca kalmış, görmüş, ondan ders almış. Hep onlarla yaşıyor, bize örnek oluyordu.

Ona karşı devamlı hürmetim olmuştur. Sungur Ağabey’in mizacı derlemek, toparlamaktı.

Hiç kimseyi itmez, sen şusun, busun demezdi, toplayıcıydı. Bir zamanlar yazıcısı, okuyucusu çıkmıştı.

Sungur Ağabey’de bu yoktu. Üstadımız ne diyorsa onu uyguladı. O da Zübeyir Ağabey gibi müspet ilimlerle dinî ilimlere sahipti. Mustafa Sungur Ağabey hep ‘Risale-i Nur kâfi ve vâfi.’ derdi.”

Sungur Ağabey’i görünce Üstad’ı görmüş gibi oluyorduk

Dr. Ali İhsan Erdemir: “1982’de Erzurum’da diş hekimliği okuyordum. Bir gün Kırkıncı Hoca ile tatlı konuşmasına şahit oldum. O zaman bende ona karşı büyük bir muhabbet hâsıl oldu.

Daha sonra onunla Anadolu’da çok seyahat ettik. Manevi bir şahsiyeti vardı.

Hareketlerinde, konuşmalarında, faaliyetlerinde tam bir fenâ fi’n-Nur’du. Risale-i Nur’un canlı bir örneği, yaşayan bir nurdu.

Sungur Ağabey’i görünce insan sanki Üstad’ı görmüş gibi oluyordu. Hatta Azerbaycan’da çoğu insan ‘Biz Sungur Ağabey’e bakınca Üstad’ı görmüş gibi oluyoruz.’ diyorlardı.”

Sofi feylesof ve Nur’un termometresi

Prof. Dr. Ahmet Akgündüz: “Mustafa Sungur Ağabey hakkında serd-i kelam etmem biraz hikmete uzak. Sungur Ağabey, Üstad’ın ifadesiyle sofi feylesof, âcizane benim ifademle de Nurların termometresidir.

Üstad’ın yakın talebeleri arasında Risale-i Nur külliyatının, iman ve Kur’an hakikatleri itibarıyla ruhuna en vâkıf biri olarak Sungur Ağabey’i tanıdım.

Üstad’ın ona sofi feylesof demesini buna bağlıyorum. Mustafa Ağabey’in yanında yıllarca ders yaptım ve çoğu defa ‘Ahmet kardeş, izah et, açıkla!

Üstad, şurada bizi dinliyor, istifade ediyorum.’ demiştir.