4 Kasım 2013 Pazartesi

ERENLERE FERMÂN, ŞEHİTLERE SERDÂR: İmâm Hüseyin



5 Kasım 2013

İnancın konusu olan ğayb görünmeyen, bilinmeyen bir âlemdir. 

Hz. Hüseyin kimsenin görmediği ğayba sanki görmüşçesine kesin bir inançla inandığı ve inancının gereğini yerine getirdiği için cümle mü’minlerin şâhı olmuştur.

Hakk için kendini kurban eyleyen,
Şâh-ı Merdân oğlu İmâm Hüseyin,
Cümle erenlere fermân eyleyen,
Erenler serdârı İmâm Hüseyin.

     Hakk-Muhammed-Ali’yi cândan seven her tâlibin zihnine bir kahraman olarak yerleştirdiği Hz. Hüseyin, Hakk için kendisini kurban eylemiştir.

Burada kastedilen Hakk hem Allâh’ı, hem de zulüm karşısındaki hak ve hukûku ifade etmektedir. Hz. Hüseyin haksızlığa ve zulme boyun eğmediği, bütün baskı ve dayatmalara rağmen harâmları işleyen, yasakları çiğneyen, insanlara zulüm, cevr ü cefâ eden Yezîd’e biat etmediği için şehit edilmiştir.

Onun bu denli büyük bir fedakârlığı yapmasına neden olan ise Hakk’a (Allâh’a) sadece bir âbid, zâhid veya ârif olarak değil âşık derecesinde bağlı olmasından kaynaklanmaktadır.

Bektâşî, Halvetî, Uşşâkî, Cerrâhî, Mevlevî, Kâdirî, Nakşî veya Rufâî Alevî-meşrep bütün tâlib ve dervişlerin gönül dünyasında yer alan ve her cânın çocukluğundan itibaren âdâb, erkân ve devrân içerisinde gözüne, kulağına ve yüreğine işleyen Hz. Hüseyin rol modelinde; hakkın yerine gelmesi, adâlet, merhamet gibi İslâm’ın temel prensiplerinin sürdürülebilmesi için gerekirse cânın verilebileceği anlayışı bulunmaktadır.

Hz. Hüseyin’e böylesine büyük bir fedakârlığı yapma gücü veren yukarıdaki deyişte vurgu yapıldığı üzere; babası Şâh-ı Velâyet İmâm Ali’dir. Hz. Ali geçmişten bugüne tarih ve edebiyat kitaplarında hicret sırasında İslâm Peygamberi Hz. Muhammed’in yatağına yatan, gözü kara bir yiğit olarak resmedilmektedir.

Hz. Hüseyin bir insanın yapabileceği en büyük fedakârlık olan başını vermeyi, ceddi Muhammed Mustafâ’dan miras kalan İslâm davası uğruna severek kabul etmiştir.

Pir Sultan Abdal’ın Hz. Hüseyin’in bu hareketiyle, erenlere fermân olduğunu söylemesinin nedeni erenlerin yolu hakkında bilgi vermektir.

Gelenekte ölmeden önce ölmeyi göze alamayan, hakîkat uğrunda cânını, başını fedâ edemeyen bir tâlib-i Hakk’ın velî veya mürşid olması mümkün sayılmamıştır.

Hz. Hüseyin’e gönül veren dervişler onunla öylesine bütünleşmişlerdir ki Kerbelâ’da gövdesine açılan yaralar, sanki onların vücudunda açılmış gibidir. Çünkü o Hakk için serini (başını) kurbân eylemiştir. Deli Boran bu duygusunu şöyle ifade eder:

 Bakıp çâr köşeyi seyrân eyleyen,
 Yaraların bende İmâm Hüseyin,
 Hakk için serini kurbân eyleyen,
 Yaraların bende İmâm Hüseyin.

 Velâyete tâlib dervişlerden olan ve Hz. Hüseyin’i derûn-ı dilden seven Derviş Mehemmed bu sevgi ve özdeşleşmenin insanı kendinden geçirmesi; deli/dîvâne haline getirmesi sayesinde hangi manevî hallerin ortaya çıkacağını işlemektedir.

Hz. Hüseyin’in yaralarını bedeninde hissettiği kadar, onun aşkına gözyaşı döken âşık, Hakk’ı kendi özünde bulma gibi bir manevî derece ile ödüllendirilmektedir.

Özünü köz etmek isteyen, sözünü özünden söylemeyi murad eden âşıkların/sâdıkların gözbebeği Hz. Hüseyin’dir:

 Seni seven âşık dîvâne olur,
 Arar Hakk’ı kendi özünde bulur,
 Yaşını silmeğe kapuna gelür,
 Ver benim murâdım İmâm Hüseyin.

Teslim Abdal gözündeki perdeyi aralayan, kalbini nazargâh-ı ilâhî haline getiren ve Hakk’ın dîdârını gören gerçeklerin (velîlerin) Hasan Hüseyin aşkına başlarını nasıl kurban verebileceklerini işlemektedir.

Nefsinin sesine kulak vermek, hırs, kin ve öfkenin esiri olmak Hz. Hüseyin’i şehid eden Yezîd’in özelliklerindendir. Bu sebeple kalbin manevî ikliminde seyr ü sülûk etmek yerine, nefsin emirlerine itaat etmek gibi bir bayağılığı sergileyen kişi murdâr sayılmıştır.

Hüseyin’leşen cânlar onun aşkına fakire, fukarâya vermenin, yemeyip yedirmenin, giymeyip giydirmenin, nefsi aşmanın ve benlik ağacını gönül şehrinden söküp atmanın sembolü olmuşlardır:

 Fehmettik dîdârımızı yüzdürelim derimizi,
 Kurban verdik serimizi Hasan Hüseyin aşkına.
 Gerçekler kalbini güder nefsini dinleyen murdâr,
 Verdiğin za’ya mı gider Hasan Hüseyin aşkına.
 
 Zulmün karşılığı adâlet, merhamet ve cömertliktir. Muharremiyye’de yas ve matem günleri yetim ve fakîrlerin gönüllerinin kazanılacağı zaman dilimi haline getirilmiştir.

Şu tavsiyelerde bulunulmaktadır: “Bir kişi âşûrâ günlerinde bir fakîrin karnın doyursa cemî’ ümmet-i Muhammed’in yoksulların doyurmuşça sevap bula ve her kim âşûrâ günlerinde bir yetimin başın sığasa şefkat eliyle, Hak Teâlâ Hazreti Kemâl-i Kerem’inden eli altında ne kadar kıl var ise, adedince ol kulun derecâtını arturur.

Pes mü’min olan kişiye lâzımdır ki âşûrâ günlerinde ve gayrı günlerde fakîrleri, yetîmleri, ve garîbleri hoş tutalar. Allah içün kâdir olduklarınca hürmet ve şefkat ve riâyet ideler, rencîde ve remîde (ürkütmek, korkutmak) etmiyeler.

Zira gönül Hakk’ın evidir ve hem nazargâhıdır. Ev sâhibi evden hâlî değildir.” Muharremiyye’deki şu ifadeler ise ihtiyaç sahiplerine yardım etme konusunda Hz. Ali’nin örnekliğini gözler önüne sermektedir:

“Rivâyettir ki ol Esedullâhi’l-Gâlib Hazret-i Emîrü’l-Mü’minîn İmâm Ali ibn-i Ebî Tâlib kerremallâhu vechehû yetimleri yetîmleri ve garîbleri göricek merhamet ve şefkat idüp gâyetle hoş tutardı ve riâyet etmesine işâret iderdi…”

 Öğrendiği dinî bilgiyi, uğruna cân fedâ edilebilecek kadar hazmedemeyen, özü (rûhu) ve sırrıyla buluşturamayan, yani zâhiri bâtınla bütünleştiremeyen kişi rûh-ı revân-ı Muhammedî’yi kavrayamamış demektir. İnancın konusu olan ğayb görünmeyen, bilinmeyen bir âlemdir.

Hz. Hüseyin kimsenin görmediği ğayba sanki görmüşçesine kesin bir inançla inandığı ve inancının gereğini yerine getirdiği için cümle mü’minlerin şâhı olmuştur.

Mü’minler Fuzûlî’nin Hadîkatü’s-Süedâ’da anlattığı üzere akrabası Müslim bin Akil’in ölüm haberini alınca;

“Müminler içinde Allah’a verdikleri sözde duran nice erler var. İşte onlardan kimi, sözünü yerine getirip o yolda canını vermiştir; kimi de (şehitliği) beklemektedir. Onlar hiçbir şekilde (sözlerini) değiştirmemişlerdir.” (Ahzab, 23) âyetini okuyan Hz. Hüseyin örneğinden yola çıkarak, îmânın bedelinin yüksek bir tasdîk olduğunu kavrayabilmektedirler. Şehitler serdârı İmâm Hüseyin mü’minlerin îmânını artıran bir fenomendir. Pir Sultan Abdal yukarıdaki deyişin bir başka dörtlüğünde bu gerçeğe şöyle dikkat çekmektedir:

 Bâtının sultânı mü’minler şâhı,
 Ğayb âleminin şems ile mâhı,
 Şah Hüseyin deyü ederler âhı,
 Mâtem ile zârı İmâm Hüseyin.

Muharrem ayı ve özellikle aşûre günü, sadece mü’minlerin değil, bütün cihânın hû çekip ağladığı bir gündür. Hz. Hüseyin ve Âl-i Abâ muhibbi olan Âşık Cevâbî Ehl-i Beyt’i sevenleri ağlamaya davet ederken, Hz. Hüseyin aşkına gözyaşı dökenlerin ancak îmân ehli olabileceklerini haber vermektedir.

Hakk’a îmân, Hakk için kendisini kurban eyleyen İmâm Hüseyin için gözyaşı dökmeyi gerektirmektedir:

 Sen nice gâfil durursun ey muhibb-i hânedân,
 Firkatinden hû çeker cümle cihân ağlar bugün,
 Hakk’ı inkâr eyleyen münkir, münâfık ağlamaz,
 Didesinde nem döken ehl-i îmân ağlar bugün.

 Âşık Ali de tıpkı Cevâbî gibi gaflete dalıp, Hz. Hüseyin’in çektiği acıları görmezden gelenleri, hayatında Muharrem yasına yer vermeyenleri uyandırmak istemektedir.

Ancak onun dikkat çektiği konu biraz daha farklıdır. O Muharrem’de İmâm Hüseyin aşkına ağlamanın Allah tarafından bir şekilde değerlendirileceği üzerinde durmaktadır:

 Ağla bugünlerde gözünü silme,
 Âb-ı revân eyle, za’y olur sanma,
 Aç gözün gafletten sen, gâfil olma,
 Ağla gözler İmâm Hüseyin aşkına.

 Zahmî’ye göre; matemin her Muharrem’de yenilenmesi normal bir durumdur. Çünkü bütün melekler, insanlar ve cinler aşûre günü matem tutmaktadırlar:

 Dila tecdîd-i ma’tem et bugün mâh-ı muharremdir,
 Melâik, ins ile cinnî bugün hep ehl-i ma’temdir.

19 Ekim 2013 Cumartesi

Aliya İzzet Begoviç

aliyaizzet
Aliya Izzetbagoviç, 8 Agustos 1925 yilinda Bosna-Hersek’in Samaç kasabasinda dünyaya geldi.

Osmanli ordusunda subay olan dedesi Aliya, 1868’de Belgrad’dan Samac kasabasina tayini üzerine, burada toprak satin alarak yerlesti.

Osmanli Sultani Abdulaziz döneminde bu bölgeye Sirplarin baskilarindan kaçan müslüman ailelerin yerlesmesi üzerine kasaba Aziziye adini aldi.

Aziziye’nin daha sonraki yillarda Hirvat milliyetçileri tarafindan isgal edilmesi üzerine müslümanlar buradan göçe zorlandilar, Aliya’nin ailesi de 1927’de Saraybosna’ya yerlesti.

Dinî terbiyesini, önce ailesinden, özellikle de annesinden alan Aliya, mahalle camisindeki sabah namazlarini ve hocanin okudugu Rahman suresini unutamadigini söylemekte, daha sonraki yillarda ise Ali Mütevellic’in yazdigi “Islam Isiginda” adli eseri ile Osman Nuri Haciç’in “Hz. Muhammed ve Kur’an” isimli eserlerinin, Islam’i anlamasinda önemli rolünün oldugunu ifade etmektedir.

Bir yanda, Hirvat Ustasalarinin , diger yandan Sirp Çetniklerinin saldirilari karsisinda Müslüman Bosnak halki, her seylerini birakip belli bölgelere çekilmisti.

Müslüman Bosnak halkinin varligini korumak amaciyla II. Dünya Savasindan önce, Bosnak, Arnavut ve diger Balkan müslümanlari tarafindan kurulan ’Mladi Muslimani’ ‘Genç Müslümanlar Teskilati’ kisa zamanda Avrupa’da örgütlenmeyi basardi.

Ortaögrenimini Saraybosna’da tamamlayan Aliya, henüz 16 yasindayken, yani II. Dünya Savasi sirasinda “Genç Müslümanlar Teskilati”ne üye oldu. Belgrad Üniversitesi’ne devam eden ve teskilatin önde gelenlerinden Tarik Muftiç, Esad Karadozoviç, Nusret Basagiç ve Emin Granov’la tanisti.

Aliya, Almanya’nin yardimiyla 1941’de kurulan Bagimsiz Hirvat Devleti’nin isgali altinda bulunan Saraybosna’da 1943’te liseyi bitirdi.

Hirvatlarin Aliya’yi askere almak istemesi üzerine Saraybosna’dan Gradaçac’a kaçti. O zaman kuzeydogu Bosna’nin bir kismini Müslüman milisler, diger bir kismini Sirp Çetnikler kontrol altinda tutuyordu.

1945’te Partizanlar (Tito’nun ordusu) Saraybosna’ya hakim olunca Aliya Saraybosna’ya geri döndü. Sirplar tarafindan zorla askere alindi.

Ikinci Dünya Savasi’ndan hemen sonra, henüz askerligi bitmeden 1 Mart 1946’da tutuklandi.

Iddianame’de Genç Müslümanlar Teskilati üyesi olmak, Tito’nun fikirlerini elestirmek ve onun fikirlerini devletlestirmek isteyen savasci önderler kabul edilen Partizanlar’a karsi muhalefet olusturmak ve Sovyet karsiti gizli propaganda yapmak gibi iddialar yer almisti. 1946 -1949 yillari arasinda Zenitsa, Stolac, Bele Cezaevi’da yatti.

Hitler ile isbirligi yapan Hirvat Ustasa’lari ile Sirp milliyetçiligini temel esas alan Draja Mihailoviç önderligindeki Çetniklere karsi elde edilen zaferden sonra devletini kuran Josef Broz Tito Yugoslavya topraklari içindeki müslüman nüfusun varligindan korkuyordu.

Müslümanlari yeni rejim içinde eritmeyi hedefleyen Tito, bu görüse engel olan tüm teskilatlari yasaklamis ve üyelerinin mahkum edilmesini emretmisti. Baslatilan bu kampanya sonucu cezaevleri müslümanlarla doldu.

Mladi Muslimanií (Genç Müslümanlar Teskilati) öncüsü çok sayida kisi agir cezalara çarptirildi.

Aliya’da Islamcilik suçlamasiyla 1949 yilinda bes yil agir hapis cezasina çarptirildi. Hapisten çiktiktan sonra, hukuk, ziraat, sanat ve bilim konularinda egitim gördü.

25 yil avukatlik ve bir insaat firmasinda yöneticilik yapti. “Genç Müslümanlar” teskilatinda aldiklari karar dogrultusunda, dinî egitim almaya baslayan Aliya Izzetbegoviç, Yugoslavya’da yayinlanan birçok dergi ve gazetenin yanisira, Islam dünyasinda da yazilar nesretti.

Bütün dünyada büyük bir yanki uyandiran en önemli eserleri 1970 yilinda kaleme aldigi ve dünya Müslümanlarini dirilise ve direnise çagiran “Islam Manifestosu” ile büyük kismini cezaevinde yazdigi ve 1980 yilinda tamamladigi “Dogu ile Bati Arasinda Islam” adli kitaplaridir.

Islami ve mücadele suurunu Mevdudi, Seyyit Kutup, Hasan El Benna ve Fazlurrahman gibi âlimlerin kitaplarindan edindigini belirten Izzetbegoviç’in entellektüel birikiminin zenginligini ve derinligini "Dogu ve Bati Arasinda Islam" adli eserinde görülmektedir.

Agustos 1983’te “Islam Manifestosu” kitabi delil gösterilerek birçok müslüman aydinla birlikte tutuklandi ve Mladi Müslümani örgütü yeniden örgütlemek suçlamasiyla 14 yil hapse çarptirildi.

Önce 12, arkasindan 9 yila indirilen cezasi, 1987’de, ‘yaptiginin hatali oldugunu söylemesi’ neticesinde çikarilacagi ifade edilmesine ragmen bu teklifi siddetle reddetti.

1988’de ise uluslararasi baskinin da etkisiyle ve Yugoslavya`nin dagilma süreci sirasinda ilan edilen af sonucu özgürlügüne kavustu.

1989’da, dogu blokunun dagildigi yil hapisten çikti. Henüz hapisteyken komünist blogun dagilacagini ifade eden Aliya, yakin arkadaslariyla beraber bu durumun kritigini yapmisti, nitekim çiktiktan bir müddet sonra Mart 1990 yilinda sanatçi arkadasi Saffet Iseviç ismini koydugu “Demokratik Hareket Partisi - Stranka Demokratske Akcije” SDA’yi kurdular.

Oybirligi ile ilk baskani seçilen Aliya, ölünceye dek genel baskan olarak kaldi. SDA Yugoslavya tarihinde en hizli örgütlenen parti oldu.

Henüz Bosnak, Sirp ve Hirvat ayriligi olmamisken, Yugoslavya’da yüz küsur parti vardi. SDA’nin kazandigi zaferler sayesinde Islam yeniden hayat bulmaya basladi.

Ilk seçimde oylarin % 33’ünü alarak 130 sandalyeli parlamentoda 42 Milletvekilligi kazandi. Bu Müslüman Bosnak halkinin ilk demokrasi zaferi oldu. Kisacasi yok edilmek istenen bir halkin kimligini ayaga kalkti.

1990 yilinda Islam Manifestosu`nu yeniden bastirdi. Bu kitap Izzetbegoviç`in Islâmi kimliginden ziyade, siyasi kararliliginin ve mücadelesinin bir simgesi oldu.

(6 cumhuriyet)

1991’de dagilma sürecine giren Yugoslavya’da Hirvatistan, Slovenya ve Makedonya parlamentolari bagimsizliklari resmen ilan ettiler.

Bunun ardindan, bir zamanlar devletin ortak ordusu olan “Yugoslavya Halk Ordusu” (JNA) kisa sürede Sirp ordusuna dönüserek önce 27 Haziran’da Slovenya’ya, sonra da Hirvatistan’a saldirdi.

3 Mart 1992 gerçeklesen referandumun sonuçlarindan yola çikilarak, Bosna-Hersek’in bagimsizligi ilan edildi. Söz konusu referandum Bosnali Sirplar tarafindan boykot edilmisti.

6 Nisan 1992 Avrupa Toplulugu Bakanlar Konseyi Bosna-Hersek’in bagimsizligini tanidi. Ayni gün Bosna Savasi basladi.

Izzetbegoviç, savasin ardindan, Bosna-Hersek’in Yugoslavya’dan bagimsizligini kazanmasinda büyük bir rol üstlenmis ve Bati dünyasi ile Islam ülkelerinin destegini kazanmisti.

Kasim 1990’da ikinci tur seçimlerde yüzde 44 oyla Bosna-Hersek’in ilk devlet baskani seçilen Izzetbegoviç, bu görevi 2000 yilindaki üçlü devlet baskanligi dönemine kadar sürdürdü.

Müslüman Bosnak, Hirvat ve Sirplardan olusan taraflar kadar Dayton antlasmasina imza koyan garantör ülkeler de, seçimin sonucunu merak ediyorlardi. 14 Eylül 1996’daki seçimlerde 24 ayri parti ve bagimsizlarla birlikte 3398 aday yaristi.

En çok oyu toplayan Aliya ikinci defa Cumhurbaskani seçildi. Sirp ve Hirvatlar tarafindan bölgeden kovulmak istenen müslümanlar verdikleri onurlu direnis sonunda hem bu bölgede kalmayi hem ülke yönetimini yeniden ele geçirmeyi basardilar.


Aliya 1998’e kadar Cumhurbaskanligi yapti. 13-14 Eylül 1998’da yapilan Devlet Baskanligi seçiminde Aliya’nin sahsinda müslüman Bosnak halki bu zaferi yenilemis oldu.

Özgür ve Demokrat Bosna Hersek adi altinda SDA (Demokratik Eylem Partisi), ZABIH (Hersey Bosna Için Partisi) ve LP (Liberal Parti)’den olusan seçim koalisyonu Aliya’yi Devlet Baskanligina aday gösterdi. Aliya Bosna Hersek Cumhurbaskanlik Konseyi Baskanligina seçildi.

Sirp aday Zivko Radisik ve Hirvat aday Ante Yelaviç, Aliya’ya yardimci olarak seçildiler.

Böylece Aliya, halki tarafindan kabul bulmus karizmatik lider oldugunu bir kere daha isbatlamis oldu.

Izzetbegoviç daha önce yaptigi açiklamalarda istifa gerekçesinin sadece saglik sorunlari olmadigini, Avrupa’nin kurdugu Bosna yönetiminin Müslümanlar’a baski uyguladigini ve kabul edilemeyecekleri tavizlere zorladigini dile getirmisti.

Cesaret ve kararliligiyla hemen herkesin dikkatini üzerinde toplayan Izzetbegoviç, bütün baskilara ragmen boyun egmeyen ve inandigini hiç çekinmeden her yerde savunan bir insandi.

Islamî kimligini her zaman ve mekanda sergilemekten çekinmeyen, inancindan taviz vermeyen bir sahsiyet idi.

Bu tavrini mahkemelerde yargiçlara karsi oldugu gibi birçok uluslararasi kurum ve kuruluslarin düzenledigi toplantilarda da ortaya koymustur.

Evet, o genç yasta baslattigi mücadelesini, asimile edilmek istenen milletini, Islam kültürüyle ayaga kaldirmaya çalisti.

Bu yüzyilin baslarinda Hind yarim kitasinda nasil Muhammed Ikbal Dogu Islami’nin derin ve siirsel bir solugu oldu ise, onun gibi ayni yüzyilin sonlarinda Izzetbegoviç de Bati Islami’nin solugu olmaya aday bilge bir kisiliktir.

Izzetbegoviç yakin tarihimizin en önemli ve seçkin Müslüman bilge düsünürlerinden biridir.

Mütevazi, ama onurlu bir kisiligi vardi. Elestiriye açikti. Hayati boyunca, ALLAH’a ve Islam’a göre sekillenen sahsiyetiyle, kendine olan güveniyle hep dik durmustu.

Aliya, mücadelesi ve siyasi kararliligi nedeniyle tüm Müslümanlarin kalbinde taht kurmustu.
Aliya, SDA’nin Genel Kurulu’ndaki veda konusmasinda sunlari söylüyordu:

"Bu günleri gösteren yüce Allah’a hamd ediyorum. Tarihimizi kanimizla yazdik. Evlerimiz yakilip yikildi.

Düsmanlarimiz mert degildi, alçakça katliamlar yaptilar. Yapilan katliamlari dünya simdilerde ortaya çikartilan toplu mezarlardan anlamaktadir.

Bu gerçekleri haykirmistik, duyan olmamisti. Tüm acilara ragmen çok sükür ayaktayiz. Yikilan ev ve camilerimizi yeniden insa ettik. Sehitlerimizi rahmetle aniyoruz.

Onlarla insallah cennet’de bulusacagiz, onlari Allah’in ve meleklerinin huzurunda sanli direnislerinden dolayi kutlayacagiz.

Gelinen noktada hersey bitmis degil, yeni basliyoruz. Baslattigimiz mücadelede eksiklikler olmasina ragmen bir yerlere geldik.

Bundan sonra görev sizlerindir. Ilerleyen yasim ve sihhatim nedeniyle aktif siyaseti birakiyor, bir nefer olarak ömrümü halkima hizmet etmek isteyen siyasilere destekle yasayacagim.

Allah’a hamd ediyorum ki bugün elimdeki dalgalanan bayragi teslim edecegim inanmis yüzbinler var.

Artik Bosna Hersek hür ve bayragimiz kendi topraklarimizda dalgalaniyor. Selam sana ey halkim."

“Çektigimiz zulümleri imanimizla gögüsledik”, “Hayat kisa degil, ben onu uzun buluyorum.” diyen, Islam dünyasi için bir model lider olan Bilge Kral Aliya Izzetbegoviç, 78 yasinda Saraybosna hastanesinde 19 Ekim 2003’te vefat etti

Bir mücadele adamı Aliya İzzetbegoviç’in ardından - Mehmet Koçak / Yeni Akit

Mehmet Koçak / Yeni Akit


19 Ekim 2013 Cumartesi 
 
Ölümünün 10. yıl dönümünde Bosna-Hersek’in kurucu Cumhurbaşkanı Merhum Aliya İzzetbegoviç’i rahmet, minnet ve şükranla anıyorum.

Bir “yabancı” devlet adamının kendi ülkesi dışında bir çok ülkede anılması gerçekten de çok anlamlıdır. Onu anmamıza vesile olan ve onu “yabancı değil” bizden biri kılan hiç şüphesiz onun hayatı ve mücadelesi oldu.

Birileri onun için “Bilge Kral” diyerek sözde onu övmeye çalışıyorlar. Ancak Krallık ve bilgelik yan yana bulunmaz. Kendisinde bilgelik bulunan İzzetbegoviç’e ise krallık hiç yakışmaz.

 O kral ve krallıklara karşıydı. O bireyin özgürlüğü ve adaleti savunduğu gibi demokrasiyi en iyi yönetim şekli olarak benimsemişti.

Merhum Aliya İzzetbegoviç kendisini ise şöyle tanımlıyordu:

“Dinî açıdan Doğu’lu, eğitim bakımından Batılı’yız. Kalben bir dünyaya, aklen diğerine ait bulunuyoruz... Bana gelince. Ben Avrupalı Müslümanım.

Tek dinli, tek kültürlü Avrupa isteyenler Sırp ve Hırvatları kışkırtıp bizi bu topraklardan ya kovmak yada kendilerine mahkum etmek istiyorlar.

Her şeye kadir olan Allah’a and olsun ki köle olmayacağız”

O SAMİMİ BİR MÜSLÜMAN

Aliya; bir hukukcu, bir araştırmacı bir mütefekkir ve bir devlet adamıydı. Bütün bu özelliklerinin yanında onu bizim gönlümüzde büyüten samimi bir Müslüman oluşuydu. O şöyle diyordu: “Kur’an edebiyat değil, hayattır; dolayısıyla O’na bir düşünce tarzı değil, bir yaşama tarzı olarak bakılmalıdır.

Ben bir Müslümanım ve öyle kalacağım. Kendimi dünyadaki İslam davasının bir neferi olarak telakki ediyorum ve son günüme kadar da böyle hissedeceğim.

Çünkü İslam benim için güzel ve asil olan her şeyin diğer adı; dünyadaki Müslüman halklar için daha iyi bir gelecek vaadinin ya da umudunun, onlar için onurlu ve özgür bir hayatın, kısacası benim inancıma göre uğrunda yaşamaya değer olan her şeyin adıdır.”

Boşnak Müslümanları toplu katliamlara tabi tutan Sırp ve Hırvat canilere karşı kendi halkına şöyle seslenmişti:

“Nefrete nefretle cevap vermeyin. Bosna için nefret çıkmaz sokaktır. Nefret sadece bizim ruhlarımızı zedelemiyor, Bosna’nın özünü de zedeliyor.

Bize yapılan soykırımı unutursak bunu bir daha yaşamaya mecburuz, size asla intikam peşinden koşun demiyorum ama yapılanları da asla unutmayın!

 Kısacası; geleceğimizi geçmişimizde aramayacağız. Kin ve intikam peşinde koşmayacağız.”

Aliya: Dayton anlaşmasına giderken Avrupa basınına verdiği demecinde:

“Ben Avrupa’ya giderken başım önümde eğik gitmiyorum. Çünkü çocuk, kadın ve ihtiyar öldürmedik. Çünkü hiçbir kutsal yere saldırmadık.

Oysa onlar yani Avrupalıların desteklediği Sırplar ve Hırvatlar bunların tamamını yaptılar. Hem de Batı’nın gözü önünde; Batı medeniyeti adına.”

EMEKLİ MAAŞIYLA GEÇİNİYORDU

Mutevazı evinde sadece emeklilik maaşıyla geçiniyordu. Son ânına kadar sâde bir hayat yaşadı...

Arkasından mal ve mülkler bırakan bir lider değil, halkına hürriyeti kazandıran örnek bir mücadele ve ışık tutan eserler bıraktı.

O en zor şartlarda bile adâletin üstünlüğünü esas alan bir ahlâk anlayışıyla düşmanları üzerinde bile, saygı uyandırmıştı...

Asla, kin duygusuna kapılmayan; hep, iyiliğin ve ahlâkın, adâletin gerçekleşmesini gözetleyen bir fazîlet timsali olarak parladı.

Gizliliği, entrikayı sevmezdi. Açık ve şeffaf olmayı önerirdi. Hesap vermekten kaçınmazdı. Makam ve mevki onun için inanç ve ideallerini gerçekleştirme yolunda bir amaç değil, bir araçtı.

Mutevazı ancak onurlu bir kişiliği vardı. Eleştiriye açıktı, tartışmayı severdi. Ancak haksızlığa tahammülü yoktu.

Hayatı boyunca, Allah’a ve İslama göre şekillenen şahsiyetine, kendine olan güveniyle hep dik durmuştu.

Son yıllarında ise, gençlerin yolunu açmak için, huzur içinde makamını güven duyduğu genç kadrolara bıraktı ve onlara tecrübeleriyle yardımcı olmayı sürdürdü..

ONU HEP UZAKLARDAN DUYARDIM

Genç bir gazeteci olarak dış politikaya yeni yeni ilgi duymaya başlamıştım. Balkanları dergi ve kitaplardan öğrenmeye çalışıyor, Almanya ve İsviçre başta olmak üzere, Balkanlardan gelenlerin kurdukları teşkilatlara giderek bölge ile ilgili bilgi alıyordum.

Yugoslavya’yı meydana getiren Cumhuriyetlerden Hırvatistan, Bosna Hersek, Kosova, Sancak ve Makedonya’dan kaçarak Avrupa ülkelerine sığınan siyasi öncülerle buluşup siyasi faaliyetleri öğreniyor ve örgütleri tanıyordum.

Bosna müslümanlarının mücadeleleri sözkonusu olsun da, Aliya İzzetbegoviç adı zikredilmesin; mümkün değil.

Halkına kendini adamış, inanmış samimi bir müslüman olduğu için defalarca mahkemeye çıkarılmış, 9 yılını zindanda geçirmiş olan bu ‘İslamcı lider’ hep sembol isimdi.

Bosna iç savaşında 4 yılım Bosna Hersek’te geçtim. Defalarca onunla buluşmak ve sohbetlerinde buluşmak nasip oldu.

Onun sohbetlerinden ve eserlerinden çok şeyler öğrendim. Sabrı, kararlılığı, ilkeli duruşu ve de dürüstlüğü beni derinden etkilemişti.

Onu yakinen tanıyıp hasbıhalde bulunmak nasip olduğu için kendimi şanslı hissediyorum.

Mekanı cennet olsun, ruhu şad olsun…

İz Bırakanlar : Zorlu lider, zor yıllar Aliya İzzetbegoviç - Ahmet Sırrı Arvas


Slav sosyalizmi, bağımsızların liderliği, kış olimpiyatlarına evsahipliği, halkların kardeşliği, inançlar mozaiği filan... Hepsi yalan.

Yugoslavya'da Tito diye bir diktatör vardır o kadar. Nitekim efsane â?? Mareşal'in ardından fay hatları ortaya çıkar ve ülke yırtılmaya başlar.

"Büyük Sırbistan" sloganıyla yola çıkan Miloseviç ırkçı katilin tekidir, Rumlar, Ruslar, Bulgarlar ısrarla arkasında durur, İngilizler ve Fransızlar ise kullanmaya bakarlar. 
 
Miloseviç Avrupa'nın 4'üncü büyük ordusuna sahip olmasına rağmen Katoliklere dokunamaz. 
 
Misal, Almanya ve Avusturya'ya yakın duran Slovenlerle takışmaktan kaçar. Hırvatlara bulaşırsa da Macar ve Polonya desteği alan Zagrep sert çıkar. Arnavutlar ise yırtıcı ve savaşçıdırlar, yanıbaşlarında Arnavutluk gibi bir devletleri vardır ve ne zaman ne yapacakları hiç belli olmaz. 
 
Makedonya kendi içinde de bölük pörçüktür, Cumhurbaşkanı Gligorov hadiselerden uzak durur, etliye sütlüye karışmaz. Peki ya Boşnaklar?

Uyuyan yılan

Belki silahların çekilip, şarjörlerin sürüldüğü bir dönemde Makedonya gibi kenarda dursalar...

Ama Aliya, Batılılara çok güvenir ve 20'nci yüzyıl Avrupa'sında kan dökülemeyeceğini sanarak büyük bir hata yapar. İkinci hatası Arapların ve İranlıların kendilerine yardım edeceklerini ummasıdır. 
 
Hasılı o hengamede referanduma giderek uyuyan yılanı uyandırır, durup dururken "yemin ediyoruz, köle olmayacağız" diye haykırarak hem Sırpların, hem Hırvatların nasırına basar. 
 
Evet ufak tefek de olsa çatışma kaçınılmazdır ama Sırplarla Hırvatlar birbirini yerken girdaba atlamanın mantığı anlaşılamaz. 
 
Tecrübeli siyasetçiler bu çıkışı "yersiz ve zamansız" bulurlar, Nitekim Lord Karington, onu kenara çeker, "Sırplar saldırırsa ne yapacaksınız" diye sorar. 
 
Aliya bir devlet başkanının en zor terennüm edeceği kelimeyi ölçüp biçmeden kullanır, liseli militan heyecanıyla "savaşacağız" der ve ok yaydan çıkar...

Evdeki hesap...

Ah be iki gözüm, devir kılıç mızrak devri olsa tamam, iyi de İgman Dağına yerleşen keskin nişancılar hayvan gibi insan avlar, çoluk çocuk ayırmazlar. 
 
Şu eve bir uçaksavar mermisi, şu pazar yerine bir havan... 
 
Hiç riske girmeden şehri kana boyarlar. Eşi menendi bulunmayan Saraybosna Kütüphanesinde onbinlerce yazma eseri (çoğu Fatih ve Kanuni devrinden kalma) cayır cayır yakarlar. 
 
Mostar gibi bir köprüye bile kıyar, taşrada ne kubbe ne minare bırakırlar. Bine yakın cami hedef olur, çoğu tekrar yapılamaz.

Sırplar, fütursuzca ilerlerken, Aliya'nın güvendiği dağlara kar yağar. BM ve Barış Gücü katliamlara alenen göz yumar. 
 
Nitekim 200 bin sivili öldüren canileri zaman aşımına bırakır, AİHM hepi topu on küsur (güler misin ağlar mısın) savaş suçu davası açar.

Dost bildikleri

Ortalık karışınca Aliya'nın büyük ümitler bağladığı Arap ülkelerinden çıt çıkmaz. 
 
Güya direnişi desteklemeye gelen birkaç militan da reformist fikirleri ve tuhaf tavırlarıyla milletin kafasını bulandırırlar. Sırplar çemberi daraltırken, onlar oturur Osmanlı düşmanlığı yaparlar.

Şimdi birilerinin "sen bilge kral hakkında nasıl böyle konuşuyorsun" dediklerini duyar gibiyim. 
Efendim zarafeti, nezaketi... Bunlara kimsenin itirazı yok ama devlet adamlığı öncelikle tecrübe arar. Savaşı savaşçılardan ziyade analar, çocuklar ve genç kızlar yaşar. 
 
Tecavüze uğrayan yavrucakların sayısı onbinleri aşar, bu utanç yüzünden çoğu canına kıyar. Öyle ya dövüşü göze alan önce ordu kurar, tankla çakaralmaz tokuşturmaz.
 
Hem bu bölgede yetişen bir lider, kilisenin Haçlı Seferi açabileceğini, Hristiyani teröristlerin zehirli gaz kullanabileceklerini, halkı böcek gibi filitleyeceklerini, uluslararası kuruluşların cinayetleri görmezden geleceğini ve Butros Gali gibi bir adamın BM'yi kitleyeceğini bilmelidir. 
 
Elin Hollandalısının Srebrenica'da 8 bin fidan boylu yiğidi kasaplara satabileceği kimin aklına gelir?
Ama liderin gelmeliydi.

Gençlik heyecanı

Neyse... Biz hikayemize dönelim.

Aliya, Belgrad yakınlarında Sava Nehri kıyısına ilişen Bosanski Şamaç'ta (Aziziye) doğar (1925). 
 
Dedesi (aynı adı taşırlar) şirin Aziziye'nin valisidir, ecdadımızın yaptığı gibi yapar, gayrimüslimleri de ezdirmemeye bakar. 
 
Mesela Arşidük Ferdinand'a yapılan suikastten sonra Avusturyalılar, Sırpları sorgusuz sualsiz toplarken karşılarına çıkar, canı pahasına direnir, suçsuz insanları zincire vurdurtmaz.

Aliya'nın anneannesi (bir Türk subayının kızıdır) bıkıp usanmadan Üsküdar'ı anlatır, bu yüzden evdekiler az çok Türkçe anlarlar. İlk ve ortamektep bu minval üzere akar, gelgelelim lise ve üniversite yıllarında Suud ve El Ezher ekolünün bezirganlığını yapan tiplerle düşüp kalkmaya başlar. 
 
Bunlar Osmanlı terbiyesi ile yetişmiş yaşlıları alaya alırlar. O yıllarda Mısır'daki "Müslüman Kardeşler"e özenen tıfıllar, kurtarıcılığa kalkar, ayaklanarak yönetimi ele geçirebileceklerini ve memleketi şipşak düzeltebileceklerini sanırlar. 
 
Aliya ve arkadaşları coğrafyanın hassasiyetini unutmayan ve yoğurdu üfleyerek yiyen ak sakallıları pasiflikle, korkaklıkla suçlar, saf ve temiz Müslümanları töhmet altında bırakırlar.
 

Bosna'nın cesareti, direnişi: Aliya İzzetbegoviç - Ömer Aymalı


Bosna'nın cesareti, direnişi: Aliya İzzetbegoviç

19 Ekim 2013 Cumartesi

Aliya İzzetbegoviç 4 yıl süren savaşta halkının liderliğini büyük bir cesaretle, azimle yaptı. Saraybosna bombalanırken burayı terk etmedi. Siyasi önderliğinin yanısıra entellektüel kapasitesi ve eseleriyle yarınlara mesaj bıraktı.


8 Ağustos 1925'te doğan, Bosna’nın yetiştirdiği ‘Bilge Kral’ İslami hassasiyetlere sahip bir aile ortamında yetişti.

Lise döneminde İslami konulara ilgisi ile Meladi Muslumani ( Müslüman Gençler Kulübü)  adındaki bir fikir örgütüne üye olmuştu.

Buraya üye olduğunda henüz 15 yaşındaydı. İslami konuların tartışıldığı fikir teatilerinin yapıldığı bu örgüt kısa süre içinde eğitim ve hayır faaliyetlerine de öncülük etmeye başlamıştı.

Bu tarihlerde Sırp çentikleri ( Komünistler ) ile Hırvat Ustaşaları ( Hırvat Milliyetçileri ) ülke yönetimi için çatışma halindeydiler.

Müslüman Boşnaklar bu iki grup arasındaki çatışmalara girmediler. Ancak 1945 Nisanında komünistler Bosna’ya girdiler.

Ülke yönetimi Tito’nun eline geçti. Tito yönetiminin birincil düşmanı Hırvat Ustaşaları idi ancak bununla beraber komünizm karşıtı olan ve Müslüman kimliği ile varlığını devam ettiren Boşnaklardı.

Tito partizanlara karşı muhalefet örgütlemek ve Sovyet karşıtı propaganda yapmak iddiaları ile Müslüman gençlerin faaliyetlerini yasaklayarak üyelerini tutuklattı.

Bu tutuklananlardan biri de Aliya İzzetbegoviç’ti. Tutuklanan Aliya İzzetbegoviç  5 yıl hapse mahkum edildi.Bu onun hapishane ile ilk tanışmasıydı ancak son değildi.

Tito’nun komünist rejiminin yoğun baskıları Boşnak Müslümanların kimliğini yok etmek için uyguladığı politikalara karşın Aliya İzzetbegoviç İslami konular üzerine kafa yormaya İslam dünyasının yaşadığı problemlere karşı fikirler üretmekteydi.

1970 yılında Müslümanların mevcut durumunu göz önüne alarak ‘İslam Bildirisi’ni yayınladı. Bu bildiri İslam dünyasına bir çağrı niteliğindeydi.

 İzzetbegoviç Müslümanlara, yeniden uyanış ve dirilişin sağlanması için Müslümanların İslam’da şuurlanması gerektiğini ifade ediyordu. Bu bildiri Yugoslavya’da olduğu gibi İslam dünyasında da büyük yankı uyandırdı.

1980 yılında Tito ölmüştü. Cumhurbaşkanlığı konusunda çıkan anlaşmazlık üzerine her federal eyaletin birer yıl süreyle cumhurbaşkanlığı görevini üstlenmesi kararlaştırılmıştı.

Bu gelişme ülkede kısmen özgürlük ortamının genişlemesine sebep olmuştu. İşte bu gelişmelerin ardından 1983 yılında Aliya İzzetbegoviç İslami Manifesto adlı kitabının yayınlandı.

Ancak bu kitap onun için yeni bir süreci başlatıyordu. Dönemin yönetimi İzzetbegoviç’i Avrupa’da radikal bir İslam cumhuriyeti kurmaya çalışmakla suçlayarak 14 yıl hapse mahkum etti.

Ancak onun bu mahkumiyeti kitabının tüm İslam dünyasında daha geniş kitlelere ulaşmasına sebep oldu.
 
Aliya İzzetbegoviç 1988 yılında af yasası ile serbest kalırken aynı zamanda komünist rejimler çöküş dönemine girmişti. İzzetbegoviç, Yugoslavya’nın da dağılacağını tahmin etmekteydi.

Federal devletlerde bağımsızlık yanlısı fikirler günden güne güç kazanıyordu. İşte bu günlerde Aliya İzzetbegoviç de Bosna-Hersek Özerk Cumhuriyeti’nde Demokratik Eylem Partisi (SDA) adında bir siyasi parti kurdu.

SDA 5 Aralık 1990 tarihinde Bosna Hersek’te yapılan seçimlere kazandı. Bu seçim sonuçlarının ardından Aliya İzzetbegoviç Cumhurbaşkanı oldu. Federal devletlerde yaygınlaşan bağımsızlık yanlısı fikirler 1990’ların başında bağımsızlık hareketine dönüştü.

1990 yılında Sosyalist Federal Cumhuriyetinin üye devletleri birbiri ardına bağımsızlıklarını ilan ettiler.

İzzetbegoviç de 1 Mart 1992 yılında ülkesinde yaptığı referandumda bağımsızlık kararını halkın onayına sundu.

Bosna hersek vatandaşlarının büyük kısmının bağımsızlık yönünde verdiği oyların neticesinde Bosna Hersek bağımsızlığını ilan etti.

Bu gelişme üzerine Sırplar ve Hırvatlar beraber hareket ederek Bosna-Hersek’i işgal etmeye başladılar. Sırp ve Hırvat güçleri dünyanın gözü önünde yüz binlerce insanı kadın çocuk demeden katlettiler, yüz binlercesine tecavüz ettiler.

Avrupa’nın ortasında yaşanan bu vahşete Avrupa ve Amerika sessiz kaldılar.İslam dünyasında geniş halk kitleleri protesto gösterileri yaparken yönetimlerin ise sesi yeterli derecede çıkmadı, yeterli tepki gösterilmedi.  Avrupa’nın ortasında soykırıma maruz kalmaya başlayan Bosna halkının önünde pek bir seçenek yoktu.

Aliya İzzetbegoviç ise 4 yıl süren bu vahşi savaşta halkının liderliğini büyük bir cesaretle, azimle yürüttü.

Saraybosna bombalanırken burayı terk etmedi. Askerleri ile beraber siperde bulundu, sığınaklarda yaşadı.

Ordunun başında cephede mücadele etti.Bir taraftan da barışın mücadelesini vererek diplomatik ilişkileri yürüttü. 1995 yılında Amerika’da imzaladığı Dayton antlaşması ile ülkesinin yaşadığı vahşi işgali sonlandırdı.

Bosna halkı yaklaşık 200 bin şehidin ardından özgürlüğüne böylece kavuştu. Dayton antlaşmasına göre Bosna Hersek’te yapılan seçimlerde Aliya İzzetbegoviç ikinci kez cumhurbaşkanı seçildi. İzzetbegoviç 1998 yılına kadar cumhurbaşkanlığı görevini yürüttü.

Aliya, 19 Ekim 2003 günü vefat etti.

18 Ekim 2013 Cuma

Mustafa Sungur Abi Kimdir? (1929-2012)


1929’da Eflâni’de doğdu. Kastamonu Gölköy Enstitüsü mezunudur. Evli ve yedi çocuk sahibir. Bedîüzzamân Saîd Nursî’nin en yakın talebe ve hizmetkârlarındandır.

Bediüzzaman’ın önde gelen talebelerindendir. Uzun süre kendisinin hizmetinde bulunmuştur. İlerlemiş yaşına rağmen 1946 yılından bu yana Risâle-i Nurları aynı aşkla okuma ve yayma hizmetine devam etmiştir. 

Bediüzzaman’ın mânevî evlâdıdır. Mustafa Sungur, 1929 yılında bugün Karabük’e bağlı olan Eflani’de doğdu. Uzun yıllar burada kaldı. İlkokulu burada okudu. Daha sonra Kastamonu Gölköy’de bulunan Köy Enstitüsüne kayıt oldu. Okulda çalışkanlığıyla dikkat çekti. Öğrenciliği boyunca çok sayıda kitap okudu.

Mustafa Sungur abi Mustafa Sungur Abi Kimdir? (1929 2012)Köy Enstitülerinde dine karşı takınılan olumsuz tavra rağmen, dine meyilli olan Mustafa Sungur bu eğilimini devam ettirdi. 

 Aile büyüklerinden de gördüğü destekle mânevî yönünü takviye etmeye çalıştı. Köyünde bulunan İbrahim Hoca’dan dînî dersler aldı. 

Enstitüden mezun olduktan sonra eğitimine devam etmek istedi. Amacı, yüksek tahsil yapıp öğretmen veya müfettiş olmaktı. Ancak, babası buna izin vermedi.

Mustafa Sungur, köy enstitüsünden mezun olduktan sonra, köyde öğretmenlik yapmaya başladı. Öğrenciliği sırasında bilgi sahibi olmaya başladığı Bediüzzaman ve Risâle-i Nur’u, bu öğretmenliği sırasında, Emirdağ Lâhikası’nda “Hafız Ali’nin tam varisi” olarak vasıflandırılan ve ismi çok zikredilen Ahmet Fuat Efendi ile Safranbolulu Keçeci Mehmet Efendi vasıtasıyla 1946 yılında tanıdı. Çalışlar Köyü’nde öğretmenliğini sürdürürken Bediüzzaman Said Nursî’yi ziyaret etti.

Mustafa Sungur’a önce Şemsettin Yeşil’in kitapları verilir. Bilindiği gibi bu kitaplarda Risâle-i Nur’dan kaynak gösterilmeden alıntılar yer almaktaydı. İntihal yazıları öğrenen Bediüzzaman Hazretleri buna bir şey dememişti. 

Bir toplantı için Safranbolu’ya giden Mustafa Sungur, burada bulunan Hüsnü Bayram’ın babası olan Hıfzı Bayram Efendi’yle tanıştı. 

Hıfzı Bey kendisine formalar halinde bazı yazılar verip okumasını söyledi. Verilen formalar, Risâle-i Nur’dandı. Bediüzzaman’ın eseri olduğunu öğrendi.  

Böylece Safranbolu’da hem Risâle-i Nur, hem de talebeleriyle tanışmış oldu.

Risâle-i Nur’u tanıyıp Bediüzzaman Hazretleri hakkında bilgi sahibi olan Mustafa Sungur, talebe olmak için büyük bir heyecan yaşamaktaydı. 

Daha önceden yaşadıklarını da ara sıra dile getirerek Bediüzzaman’a mektuplar yazmaya başladı. Bu mektuplardan bazıları lâhikalarda yerini aldı. Heyecanla talebeliğe kabulünü beklerken, Bediüzzaman’ın gönderdiği mektupta kendi ismi de zikredilmekteydi: 

“Nurun küçük kahramanlarından Mustafa Sungur ve Rahmi’nin az bir zamanda eski harfle, Mustafa Sungur’un gayet mükemmel, Meyve’nin 11. Meselesi Hatimesi ile Rahmi’nin Gençlik Rehberi’ni eski harflerle güzelce yazmaları ve Kastamonu’dan gelen kitaplarım içinde bize göndermeleri, hakikaten benim için yeni biraderzadelerim bir Abdurrahman ve Fuad dünyaya gelmiş gibi beni memnun ediyor.” 

Bu ifadeler kendisi için çok büyük değer taşımaktaydı.

Mustafa Sungur, Bediüzzaman Hazretlerini görmek için 1947 Eylül’ünde teşebbüse geçti. Yol masrafı için gereken parayı borç edindi. Çalışlar Köyü’nden atla önce Eflani’ye, oradan da 7-8 saat süren bir yolculuktan sonra Safranbolu’ya gitti. 

Buradan Karabük’e ve yorucu bir tren yolculuğundan sonra Ankara’ya vardı. Ankara’dan Eskişehir’e yine trenle gitti. Buradan da Emirdağ’a hareket etti. Günlerce süren yolculuktan sonra Bediüzzaman ile görüşme şansını elde etti. 

Bediüzzaman; evli olup olmadığını sordu. Ancak, daha önceden evlenmişti. Bekâr olsaydı yanına alacağını söyledi. “Ceylan bir Sungur, Sungur bir Ceylan” diyerek iltifatta bulundu. Çünkü, Ceylan epey zamandır kendisine hizmet eden önemli bir talebesiydi.
 
Bediüzzaman’ın talebelerinin kaldığı evde bir gece kalan Mustafa Sungur ertesi gün oradan ayrıldı. Ayrılmadan önce Bediüzzaman kendisine 25 kuruş para gönderdi. 

Buradan ayrılıp Isparta’ya gitti ve buradaki talebelerle de tanışma fırsatını elde etti. Isparta’dan döndükten bir yıl sonra, Afyon dâvâsında (1948) Bediüzzaman’ın tevkif edildiğini öğrendi. 

Babasının imamlık yaptığı Aydın Kasaplar Köyüne gitti. Bir süre burada kaldıktan sonra Afyon’a geçti. Afyon’a geldiğinde henüz mahkeme başlamamıştı. 

Bu arada Bediüzzaman ve talebeleri tutuklanmış, bir süre tutuklu kalan talebelerden bazıları serbest bırakılmıştı. Mahkeme günü Bediüzzaman Hazretleri ile görüştü.

Dinî kitap okumak ve Bediüzzaman’la görüşmenin suç sayıldığı o dönemde tutuklananlar kervanına Mustafa Sungur da katıldı. 

O da tutuklanıp Afyon hapsine kondu. Tarihçe-i Hayat’ta bu konudan şöyle bahsedilir; “Yapılan derin ve uzun tahkikat neticesinde, birtek suç delili bulunamıyor. 

Fakat, ne oldu ise oldu, ne yaptılarsa yaptılar, nihayet mahkeme -güyâ kanaat-i vicdâniye ile- Bediüzzaman’a yirmi ay ve müdakkik bir âlime on sekiz ay, yirmi iki kişiye de altışar ay hüküm veriyor; diğerlerini de, “Bunlar Bediüzzaman’ı büyük bir mürşid olarak bilmişler ve içlerindeki derûnî boşluğu doldurmak için Risâle-i Nur’u okumuşlar” diye berâet veriyor; hüküm alanları da, “Bediüzzaman’ın kurduğu gizli cemiyete yardım etmişler” diye cezalandırıyor; hükmü derhal infaz edip, hepsini tevkif ediyorlar.”

Memuriyetten atılan Mustafa Sungur bir süre, tahliye edilip serbest bırakılan Bediüzzaman ve talebeleriyle birlikte kaldı. İlk defa uzun bir süre Bediüzzaman’ın yanında kalmaktaydı (1949). 

Bu sırada Mustafa Sungur’un babası Mehmet Efendi, memuriyetten ayrıldıktan sonra yanına gelmediği için oğlunu Bediüzzaman’a şikâyet etti. Bediüzzaman baba İmam Mehmet Efendi ile bir süre sohbet etti. Bu görüşmenin ardından Mustafa, babasının yanına gitti.

Aydın’da bir süre babasının yanında kalan Mustafa Sungur, buradan İstanbul’a geçti. Sebilürreşad’ı çıkaran ve daha önceden Bediüzzaman’a dost olan Eşref Edip’le görüştü. Akabinde köyüne geri döndü. Ailesinin yanına uğradı. Ev halkıyla helâlleşip tekrar Emirdağ’a doğru yola çıktı. 

Ankara’ya varınca Diyanet İşleri Başkanı Ahmet Hamdi Akseki ile görüştü. 

Görüşmede Başkan, Bediüzzaman’dan övgü ile söz eder: “Ben dünyada Abdülmecid (Bediüzzaman’ın kardeşi) gibi âlim görmedim… Üstadın ilmi zaten hesaba girmez, vehbîdir…” Bu arada yayınlanmak üzere Risâle-i Nur takdim edilir. Ancak, yayınlatma işi gerçekleşmez.

Mustafa Sungur, Bediüzzaman’ın verdiği görev ve hizmetleri yerine getirmeye başladı. Bu gaye ile çeşitli yerlere gönderildi. Emirdağ ve Ankara arasında gidip geldi. 

Bu arada Danıştay’da açmış bulunduğu dâvâ ile ilgili olarak bir davet alır. Bediüzzaman Hazretleri kendisini küçük bir köye muallim olarak göndermek istemediğini söyler. 

Kendisi de dâvâ için Ankara’ya gider. Ancak, müracaatı gecikmiş gerekçesiyle işleme konmaz. Ankara’dan eli boş olarak Emirdağ’a döner.

Bediüzzaman bir süre sonra kendisini tekrar Ankara’ya gönderir. Diyanet İşleri Başkanlığı’nda çalışan Osman Nuri Efendi’ye iletilmek üzere bir mektup verir. 

Bu görevlerin dışında daha başka bir çok alanda hizmet görür. Risâle-i Nur nüshalarının çoğaltılıp dağıtılması işinde de bulunur. 

Bediüzzaman, bir çok siyasî simaya da mektup yazarak talebeleriyle ulaştırır. Başbakan ve bakanlara mektuplar gönderir.

Mustafa Sungur Samsun’da neşredilen Büyük Cihad adlı gazeteye Ankara’dan yazılar gönderir. 

Bu yazıların neşrinden sonra dâvâ açılır ve 19 Şubat 1953 yılında tutuklanır. Bir süre Ankara’da hapis yatar. Hapisten çıktıktan sonra memleketi Eflani’ye gider. 

Buradan tekrar Isparta’ya Bediüzzaman’ın yanına gider. Askerlik hizmeti hariç, Bediüzzaman’ın vefatına kadar yanında kalarak hizmet eder.

Risâle-i Nur’u tanıdığından beri hizmetini devam ettiren ve ilerlemiş yaşına rağmen iman hizmetini sürdürmüş olan Mustafa Sungur’un adı Risâle-i Nur’un muhtelif yerlerinde geçmektedir. 

Bediüzzaman Hazretleri 1946-58-59 yıllarında birkaç kez yazdığı vasiyetnâmesinde Mustafa Sungur’un da ismine yer vermiş, kendisi için övgü dolu ifadeler kullanmış “Sungur benim evlâd-ı mâneviyemdir” demiştir.

Bediüzzaman Said Nursî’nin 1946, 1958 ve 1959′da birkaç defa yazdığı vasiyetnamelerinde adı zikredilen Mustafa Sungur’un Şerife, Ahmed Said, Muhammed Nur, Saide Nur, Aynur, Cihannur, Nurullah adında yedi çocuğu vardı. Bedüzzaman’ın vefatından sonra kendisini tamamen Risale-i Nur sohbetlerine adadı.

1954 yılından 1960′a kadar doğrudan Bediüzzaman’ın hizmetinde bulundu. Bu süre içinde Risale-i Nur’u ve hizmet düsturlarını bizzat Üstaddan ders aldı.

Rabbim ahirette beraber olmayı nasip etsin.

Kaynak: Risaletalimhaber.com

Sungur için kim ne dedi? - Yeni Şafak Gazetesi

Tedavi gördüğü hastanede hayatını kaybeden Bediüzzaman Said Nursi'nin talebelerinden Mustafa Sungur için ilk başsağlığı mesajları twitter'da yayınlandı. Medya dünyasının önemli isimleri 140 karakterde Sungur'u rahmetle anıp, anlattı.
 
01 ARALIK 2012

Derin Tarih Dergisi Genel Yayın Yönetmeni Mustafa Armağan: Mustafa Sungur ağabey de göçtü alemimizden. 'yıldızların düştüğü yer'e bir yolcu daha. Allah rahmet eyleye.

Zaman Gazetesi Genel Yayın Yönetmeni Ekrem Dumanlı: Bediüzzaman hazretlerinin yakın talebelerinden Mustafa Sungur vefat etmiş. Allah makamini cennet eylesin. Mustafa Sungur ağabey hem üstat Bediüzzaman'ın ta has bir talebesi hem de ornek bir dava adamaydı. Ruhu şâd olsun.

Gazeteci Salih Zengin: Mustafa Sungur bu dünyadan göçtü! Makamı yüksek, rahmeti bol olsun! RT degil bir fatiha lütfen.

Cihan Haber Ajansı Genel Yayın Yönetmeni Abdülhamit Bilici: Allah rahmet eylesin, başımız sağolsun. "Bediüzzaman Said Nursi'nin talebelerinden Mustafa Sungur, vefat etti.

TVNET Program Müdürü Veyis Ateş: Bediüzzaman Said Nursi'nin talebelerinden Mustafa Sungur ağabeye Allah rahmet etsin, sevenlerinin başı sağolsun.

Programcı ve yazar İsmail Kılıçarslan: Aslan Bediüzzaman'ın aslan talebesi Mustafa Sungur Hakka kavuşmuş. Artık bir kişi daha eksiğiz. Allah rahmet eylesin.

Yeni Şafak Gazetesi yazarı Ömer Lekesiz: Mümince yaşayıp, ebediyete mümince göçmek çok güzel ama derin bir hüznü var geride. Mekanı cennet olsun.

Milat Gazetesi yazarı Abdurrahim Boynukalın: Davaya sayısız hizmeti olan Mustafa Sungur hoca vefat etmiş. Allah rahmet eylesin, cennetinde peygambere komşu olmayı nasip etsin.